حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا دَاوُدُ عَنْ أَبِي نَضْرَةَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ أَوْ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَقَدِمْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَصْرُخُ بِالْحَجِّ صُرَاخًا فَلَمَّا طُفْنَا بِالْبَيْتِ قَالَ اجْعَلُوهَا عُمْرَةً فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ أَحْرَمْنَا بِالْحَجِّ
Abu Said (roziyallohu anhu) — yoki Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu) — aytdi: Biz Rasululloh ﷺ bilan haj uchun ovoz chiqarib talbiya aytgan holda keldik. Baytni tavof qilganimizda, u zot: «Uni umra qilinglar», dedilar. Tarviya kuni boʻlganida esa haj uchun ehrom bogʻladik.Абу Саид (розияллоҳу анҳу) — ёки Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) — айтди: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан ҳаж учун овоз чиқариб талбия айтган ҳолда келдик. Байтни тавоф қилганимизда, у зот: «Уни умра қилинглар», дедилар. Тарвия куни бўлганида эса ҳаж учун эҳром боғладик.