حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنِي مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَجَاءَ نَاسٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَسَأَلُوهُ فَأَعْطَاهُمْ قَالَ فَجَعَلَ لَا يَسْأَلُهُ أَحَدٌ مِنْهُمْ إِلَّا أَعْطَاهُ حَتَّى نَفِدَ مَا عِنْدَهُ فَقَالَ لَهُمْ حِينَ أَنْفَقَ كُلَّ شَيْءٍ بِيَدِهِ وَمَا يَكُونُ عِنْدَنَا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ نَدَّخِرَهُ عَنْكُمْ وَإِنَّهُ مَنْ يَسْتَعْفِفْ يُعِفَّهُ اللَّهُ وَمَنْ يَسْتَغْنِ يُغْنِهِ اللَّهُ وَمَنْ يَتَصَبَّرْ يُصَبِّرْهُ اللَّهُ وَلَنْ تُعْطَوْا عَطَاءً خَيْرًا أَوْسَعَ مِنْ الصَّبْرِحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى قَالَ سَمِعْتُ مَالِكَ بْنَ أَنَسٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ فَذَكَرَ مِثْلَ مَعْنَاهُ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi: Ansordan bir necha kishi kelib, u zotdan soʻradilar, u zot ularga berdilar. Ulardan kim soʻrasa, u zot unga berardilar, oxiri huzurlaridagi narsa tugadi. Qoʻllaridagi hamma narsani sarflab boʻlganlarida ularga: «Bizda boʻlgan qanday yaxshilik boʻlsa, uni sizlardan qizgʻanib saqlab qoʻymaymiz. Kim iffat talab qilsa, Alloh uni iffatli qiladi; kim beniyoz boʻlishni istasa, Alloh uni beniyoz qiladi; kim sabr qilishga urinsa, Alloh unga sabr beradi. Sizlarga sabrdan koʻra yaxshiroq va kengroq ato berilmagan», dedilar. Ishoq ibn Iso ham Molik ibn Anasdan, u Zuhriydan, u Ato ibn Yazid al-Laysiydan, u Abu Said al-Xudriydan shu maʼnoning mislini zikr qildi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Ансордан бир неча киши келиб, у зотдан сўрадилар, у зот уларга бердилар. Улардан ким сўраса, у зот унга берардилар, охири ҳузурларидаги нарса тугади. Қўлларидаги ҳамма нарсани сарфлаб бўлганларида уларга: «Бизда бўлган қандай яхшилик бўлса, уни сизлардан қизғаниб сақлаб қўймаймиз. Ким иффат талаб қилса, Аллоҳ уни иффатли қилади; ким бениёз бўлишни истаса, Аллоҳ уни бениёз қилади; ким сабр қилишга уринса, Аллоҳ унга сабр беради. Сизларга сабрдан кўра яхшироқ ва кенгроқ ато берилмаган», дедилар. Ишоқ ибн Исо ҳам Молик ибн Анасдан, у Зуҳрийдан, у Ато ибн Язид ал-Лайсийдан, у Абу Саид ал-Худрийдан шу маънонинг мислини зикр қилди.