حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ عِتْبَانَ اشْتَكَى عَيْنَهُ فَبَعَثَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ لَهُ مَا أَصَابَهُ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَعَالَ صَلِّ فِي بَيْتِي حَتَّى أَتَّخِذَهُ مُصَلًّى قَالَ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَنْ شَاءَ اللَّهُ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي وَأَصْحَابُهُ يَتَحَدَّثُونَ بَيْنَهُمْ فَجَعَلُوا يَذْكُرُونَ مَا يَلْقَوْنَ مِنْ الْمُنَافِقِينَ فَأَسْنَدُوا عُظْمَ ذَلِكَ إِلَى مَالِكِ بْنِ دُخَيْشَمٍ فَانْصَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ أَلَيْسَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ قَائِلٌ بَلَى وَمَا هُوَ مِنْ قَلْبِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ شَهِدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَلَنْ تَطْعَمَهُ النَّارُ أَوْ قَالَ لَنْ يَدْخُلَ النَّارَ
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Itbon koʻzidan shikoyat qildi va Rasululloh ﷺga (odam) yuborib, oʻziga yetgan (ofat) haqida u zotga aytdi hamda: «Yo Rasululloh, kelib uyimda namoz oʻqing, men u yerni namozgoh qilib olay», dedi. Bas, Rasululloh ﷺ va sahobalaridan Alloh xohlagan kishilar keldilar. Rasululloh ﷺ turib namoz oʻqidilar, sahobalari esa oʻzaro suhbatlashib, munofiqlardan koʻrayotgan (aziyat)larini eslay boshladilar va uning kattasini Molik ibn Duxayshimga nisbat berdilar. Rasululloh ﷺ (namozdan) qaytib: «U ‹Allohdan oʻzga iloh yoʻq va men Allohning Rasuli› deb guvohlik bermaydimi?» dedilar. Bir kishi: «Ha, lekin bu uning qalbidan emas», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Kim ‹Allohdan oʻzga iloh yoʻq va men Allohning Rasuli› deb guvohlik bersa, uni doʻzax yeb (kuydir)maydi» — yoki: «doʻzaxga kirmaydi» — dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Итбон кўзидан шикоят қилди ва Расулуллоҳ ﷺга (одам) юбориб, ўзига етган (офат) ҳақида у зотга айтди ҳамда: «Ё Расулуллоҳ, келиб уйимда намоз ўқинг, мен у ерни намозгоҳ қилиб олай», деди. Бас, Расулуллоҳ ﷺ ва саҳобаларидан Аллоҳ хоҳлаган кишилар келдилар. Расулуллоҳ ﷺ туриб намоз ўқидилар, саҳобалари эса ўзаро суҳбатлашиб, мунофиқлардан кўраётган (азият)ларини эслай бошладилар ва унинг каттасини Молик ибн Духайшимга нисбат бердилар. Расулуллоҳ ﷺ (намоздан) қайтиб: «У ‹Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ ва мен Аллоҳнинг Расули› деб гувоҳлик бермайдими?» дедилар. Бир киши: «Ҳа, лекин бу унинг қалбидан эмас», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Ким ‹Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ ва мен Аллоҳнинг Расули› деб гувоҳлик берса, уни дўзах еб (куйдир)майди» — ёки: «дўзахга кирмайди» — дедилар.