حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا نَافِعٌ أَبُو غَالِبٍ الْبَاهِلِيُّشَهِدَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ قَالَ فَقَالَ الْعَلَاءُ بْنُ زِيَادٍ الْعَدَوِيُّ يَا أَبَا حَمْزَةَ سِنُّ أَيِّ الرِّجَالِ كَانَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذْ بُعِثَ قَالَ ابْنَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قَالَ ثُمَّ كَانَ مَاذَا قَالَ كَانَ بِمَكَّةَ عَشْرَ سِنِينَ وَبِالْمَدِينَةِ عَشْرَ سِنِينَ فَتَمَّتْ لَهُ سِتُّونَ سَنَةً ثُمَّ قَبَضَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ إِلَيْهِ قَالَ سِنُّ أَيِّ الرِّجَالِ هُوَ يَوْمَئِذٍ قَالَ كَأَشَبِّ الرِّجَالِ وَأَحْسَنِهِ وَأَجْمَلِهِ وَأَلْحَمِهِ قَالَ يَا أَبَا حَمْزَةَ هَلْ غَزَوْتَ مَعَ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نَعَمْ غَزَوْتُ مَعَهُ يَوْمَ حُنَيْنٍ فَخَرَجَ الْمُشْرِكُونَ بِكَثْرَةٍ فَحَمَلُوا عَلَيْنَا حَتَّى رَأَيْنَا خَيْلَنَا وَرَاءَ ظُهُورِنَا وَفِي الْمُشْرِكِينَ رَجُلٌ يَحْمِلُ عَلَيْنَا فَيَدُقُّنَا وَيُحَطِّمُنَا فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَزَلَ فَهَزَمَهُمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَوَلَّوْا فَقَامَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ رَأَى الْفَتْحَ فَجَعَلَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُجَاءُ بِهِمْ أُسَارَى رَجُلًا رَجُلًا فَيُبَايِعُونَهُ عَلَى الْإِسْلَامِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ عَلَيَّ نَذْرًا لَئِنْ جِيءَ بِالرَّجُلِ الَّذِي كَانَ مُنْذُ الْيَوْمِ يُحَطِّمُنَا لَأَضْرِبَنَّ عُنُقَهُ قَالَ فَسَكَتَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجِيءَ بِالرَّجُلِ فَلَمَّا رَأَى نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى
Nofeʼ Abu Gʻolib al-Bohiliy Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)ning huzurida hozir boʻldi. (U) aytdi: Aloʼ ibn Ziyod al-Adaviy: «Ey Abu Hamza, Allohning Nabiysi ﷺ (paygʻambarlikka) yuborilganda, erkaklarning qaysi yoshida edilar?» dedi. U: «Qirq yoshda», dedi. U: «Soʻng nima boʻldi?» dedi. U: «Makkada oʻn yil, Madinada oʻn yil boʻldilar; shunday qilib, u zotga oltmish yil toʻldi, soʻng Alloh azza va jalla u zotni Oʻziga oldi», dedi. U: «Oʻsha kunda erkaklarning qaysi yoshida edilar?» dedi. U: «Erkaklarning eng navqironi, eng chiroylisi, eng goʻzali va eng toʻladek edilar», dedi. U: «Ey Abu Hamza, Allohning Nabiysi ﷺ bilan birga gʻazot qilganmisan?» dedi. U: «Ha, u zot bilan birga Hunayn kunida gʻazot qildim. Mushriklar koʻpchilik boʻlib chiqdilar va bizga shunday hujum qildilarki, hatto otlarimizni orqamizda koʻrdik. Mushriklar orasida bir kishi bor edi, u bizga hujum qilib, bizni maydalar va sindirar edi. Allohning Nabiysi ﷺ buni koʻrganlarida, (ulovdan) tushdilar va Alloh azza va jalla ularni magʻlub qildi; ular ortga qochdilar. Allohning Nabiysi ﷺ gʻalabani koʻrganlarida, turdilar va u zotning oldilariga asirlarni birin-ketin keltira boshladilar, ular esa u zotga Islom ustida bayʼat qilar edilar. Rasululloh ﷺning sahobalaridan bir kishi: ‹Menda bir nazr bor: agar bugun bizni sindirib turgan haligi kishi keltirilsa, albatta uning boʻynini uraman›, dedi. Shunda Allohning Nabiysi ﷺ jim qoldilar. Haligi kishi keltirildi. U Allohning Nabiysi ﷺni koʻrganida...», dedi.Нофеъ Абу Ғолиб ал-Боҳилий Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)нинг ҳузурида ҳозир бўлди. (У) айтди: Алў ибн Зиёд ал-Адавий: «Эй Абу Ҳамза, Аллоҳнинг Набийси ﷺ (пайғамбарликка) юборилганда, эркакларнинг қайси ёшида эдилар?» деди. У: «Қирқ ёшда», деди. У: «Сўнг нима бўлди?» деди. У: «Маккада ўн йил, Мадинада ўн йил бўлдилар; шундай қилиб, у зотга олтмиш йил тўлди, сўнг Аллоҳ азза ва жалла у зотни Ўзига олди», деди. У: «Ўша кунда эркакларнинг қайси ёшида эдилар?» деди. У: «Эркакларнинг энг навқирони, энг чиройлиси, энг гўзали ва энг тўладек эдилар», деди. У: «Эй Абу Ҳамза, Аллоҳнинг Набийси ﷺ билан бирга ғазот қилганмисан?» деди. У: «Ҳа, у зот билан бирга Ҳунайн кунида ғазот қилдим. Мушриклар кўпчилик бўлиб чиқдилар ва бизга шундай ҳужум қилдиларки, ҳатто отларимизни орқамизда кўрдик. Мушриклар орасида бир киши бор эди, у бизга ҳужум қилиб, бизни майдалар ва синдирар эди. Аллоҳнинг Набийси ﷺ буни кўрганларида, (уловдан) тушдилар ва Аллоҳ азза ва жалла уларни мағлуб қилди; улар ортга қочдилар. Аллоҳнинг Набийси ﷺ ғалабани кўрганларида, турдилар ва у зотнинг олдиларига асирларни бирин-кетин келтира бошладилар, улар эса у зотга Ислом устида байъат қилар эдилар. Расулуллоҳ ﷺнинг саҳобаларидан бир киши: ‹Менда бир назр бор: агар бугун бизни синдириб турган ҳалиги киши келтирилса, албатта унинг бўйнини ураман›, деди. Шунда Аллоҳнинг Набийси ﷺ жим қолдилар. Ҳалиги киши келтирилди. У Аллоҳнинг Набийси ﷺни кўрганида...», деди.