حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ جَابِرٍ عَنْ خَيْثَمَةَ عَنْ أَنَسٍ قَالَدَخَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ يَعُودُهُ وَهُوَ يَشْكُو عَيْنَيْهِ قَالَ كَيْفَ أَنْتَ لَوْ كَانَتْ عَيْنُكَ لِمَا بِهَا قَالَ إِذًا أَصْبِرُ وَأَحْتَسِبُ قَالَ لَوْ كَانَتْ عَيْنُكَ لِمَا بِهَا لَلَقِيتَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى غَيْرِ ذَنْبٍ
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Zayd ibn Arqamning huzuriga uni yoʻqlab kirdilar, u koʻzlaridan shikoyat qilib turgan edi. U zot: «Agar koʻzing oʻzidagi (dard) sababli (ketib qolsa), qanday boʻlasan?» dedilar. U: «U holda sabr qilaman va ajrini Allohdan umid qilaman», dedi. U zot: «Agar koʻzing oʻzidagi (dard) sababli (ketsa), sen Alloh azza va jallaga hech bir gunohsiz holda yoʻliqasan», dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Зайд ибн Арқамнинг ҳузурига уни йўқлаб кирдилар, у кўзларидан шикоят қилиб турган эди. У зот: «Агар кўзинг ўзидаги (дард) сабабли (кетиб қолса), қандай бўласан?» дедилар. У: «У ҳолда сабр қиламан ва ажрини Аллоҳдан умид қиламан», деди. У зот: «Агар кўзинг ўзидаги (дард) сабабли (кетса), сен Аллоҳ азза ва жаллага ҳеч бир гуноҳсиз ҳолда йўлиқасан», дедилар.