حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ أَنَسٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ ذَاتَ يَوْمٍ وَهُوَ مَعْصُوبُ الرَّأْسِ قَالَ فَتَلَقَّاهُ الْأَنْصَارُ وَنِسَاؤُهُمْ وَأَبْنَاؤُهُمْ فَإِذَا هُوَ بِوُجُوهِ الْأَنْصَارِ فَقَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لَأُحِبُّكُمْ وَقَالَ إِنَّ الْأَنْصَارَ قَدْ قَضَوْا مَا عَلَيْهِمْ وَبَقِيَ مَا عَلَيْكُمْ فَأَحْسِنُوا إِلَى مُحْسِنِهِمْ وَتَجَاوَزُوا عَنْ مُسِيئِهِمْ
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir kuni boshlari bogʻlangan holda chiqdilar. Ansorlar, ularning ayollari va bolalari u zotni qarshi oldilar. Ansorlarning yuzlarini koʻrgach, u zot: «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, men sizlarni sevaman», dedilar. Yana: «Ansorlar oʻz zimmalaridagini ado qildilar, endi sizlarning zimmangizdagi qoldi. Bas, ularning yaxshilik qiluvchisiga yaxshilik qilinglar, yomonlik qiluvchisini esa avf etinglar», dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир куни бошлари боғланган ҳолда чиқдилар. Ансорлар, уларнинг аёллари ва болалари у зотни қарши олдилар. Ансорларнинг юзларини кўргач, у зот: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, мен сизларни севаман», дедилар. Яна: «Ансорлар ўз зиммаларидагини адо қилдилар, энди сизларнинг зиммангиздаги қолди. Бас, уларнинг яхшилик қилувчисига яхшилик қилинглар, ёмонлик қилувчисини эса авф этинглар», дедилар.