حَدَّثَنَا مُؤَمَّلٌ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ زَيْدٍ قَالَبَلَغَ مُصْعَبَ بْنَ الزُّبَيْرِ عَنْ عَرِيفِ الْأَنْصَارِ شَيْءٌ فَهَمَّ بِهِ فَدَخَلَ عَلَيْهِ أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ فَقَالَ لَهُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ اسْتَوْصُوا بِالْأَنْصَارِ خَيْرًا أَوْ قَالَ مَعْرُوفًا اقْبَلُوا مِنْ مُحْسِنِهِمْ وَتَجَاوَزُوا عَنْ مُسِيئِهِمْ فَأَلْقَى مُصْعَبٌ نَفْسَهُ عَنْ سَرِيرِهِ وَأَلْزَقَ خَدَّهُ بِالْبِسَاطِ وَقَالَ أَمْرُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الرَّأْسِ وَالْعَيْنِ فَتَرَكَهُ
Ali ibn Zayd aytdi: Musʼab ibn az-Zubayrga ansorlarning oqsoqoli haqida bir gap yetib bordi va u unga (jazo berishni) qasd qildi. Shunda uning huzuriga Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) kirdi va unga: «Men Rasululloh ﷺning: ‹Ansorlar haqida bir-biringizga yaxshilikni vasiyat qilinglar — yoki: maʼruflikni — ularning yaxshilik qiluvchisidan qabul qilinglar, yomonlik qilganini esa avf etinglar›, deganlarini eshitdim», dedi. Shunda Musʼab oʻzini karavotidan tashladi va yuzini gilamga qoʻydi-da: «Rasululloh ﷺning amrlari bosh ustiga, koʻz ustiga», dedi va uni qoʻyib yubordi.Али ибн Зайд айтди: Мусъаб ибн аз-Зубайрга ансорларнинг оқсоқоли ҳақида бир гап етиб борди ва у унга (жазо беришни) қасд қилди. Шунда унинг ҳузурига Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) кирди ва унга: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Ансорлар ҳақида бир-бирингизга яхшиликни васият қилинглар — ёки: маъруфликни — уларнинг яхшилик қилувчисидан қабул қилинглар, ёмонлик қилганини эса авф этинглар›, деганларини эшитдим», деди. Шунда Мусъаб ўзини каравотидан ташлади ва юзини гиламга қўйди-да: «Расулуллоҳ ﷺнинг амрлари бош устига, кўз устига», деди ва уни қўйиб юборди.