Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ular bilan birga Kaʼba (qurilishi) uchun tosh tashiyotganlarida — egnilarida izor (bel matosi) bor edi — amakilari Abbos u zotga: ‹Ey jiyanim, izoringni yechib, toshlar ostidan yelkangga qoʻysang (yaxshi boʻlardi)›, dedi. U zot izorini yechib, yelkalariga qoʻydilar, lekin hushsiz yiqildilar; shundan keyin u zot hech qachon yalangʻoch koʻrinmadilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ улар билан бирга Каъба (қурилиши) учун тош ташиётганларида — эгниларида изор (бел матоси) бор эди — амакилари Аббос у зотга: ‹Эй жияним, изорингни ечиб, тошлар остидан елкангга қўйсанг (яхши бўларди)›, деди. У зот изорини ечиб, елкаларига қўйдилар, лекин ҳушсиз йиқилдилар; шундан кейин у зот ҳеч қачон яланғоч кўринмадилар.