أَخْبَرَنَا سَعِيدُ بْنُ عَامِرٍ ، عَنْ شُعْبَةَ ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ ، عَنْ أَبِيهِ ، قَالَ : قَالَتْ عَائِشَةُ : " كَانَ لَنَا ثَوْبٌ فِيهِ تَصَاوِيرُ، فَجَعَلْتُهُ بَيْنَ يَدَيْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يُصَلِّي، فَنَهَانِي أَوْ قَالَتْ : فَكَرِهَهُ ، قَالَتْ : فَجَعَلْتُهُ وَسَائِدَ "
Qosim otasidan rivoyat qiladi: Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Bizda suratlar tushirilgan bir mato bor edi. Men uni Nabiy ﷺ namoz oʻqiyotganlarida u zotning oldilariga qoʻydim. U zot meni qaytardilar — yoki: buni yoqtirmadilar, dedi. (Oisha) aytdi: Shundan soʻng men uni yostiqlar qilib qoʻydim.Қосим отасидан ривоят қилади: Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Бизда суратлар туширилган бир мато бор эди. Мен уни Набий ﷺ намоз ўқиётганларида у зотнинг олдиларига қўйдим. У зот мени қайтардилар — ёки: буни ёқтирмадилар, деди. (Оиша) айтди: Шундан сўнг мен уни ёстиқлар қилиб қўйдим.