Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ ular bilan birga Kaʼba (qurilishi) uchun tosh tashiyotganlarida — egnilarida izor (bel matosi) bor edi — amakilari Abbos u zotga: ‹Ey jiyanim, izoringni yechib, toshlar ostidan (yelkangga) qoʻysang (yaxshi boʻlardi)›, — dedi. U zot izorini yechib, yelkalariga qoʻydilar, lekin hushsiz yiqildilar; shu kundan keyin u zot hech qachon yalangʻoch koʻrinmadilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ улар билан бирга Каъба (қурилиши) учун тош ташиётганларида — эгниларида изор (бел матоси) бор эди — амакилари Аббос у зотга: ‹Эй жияним, изорингни ечиб, тошлар остидан (елкангга) қўйсанг (яхши бўларди)›, — деди. У зот изорини ечиб, елкаларига қўйдилар, лекин ҳушсиз йиқилдилар; шу кундан кейин у зот ҳеч қачон яланғоч кўринмадилар.