حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا أَبُو هِلَالٍ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَصَنَعْنَا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَخَّارَةً فَأَتَيْتُهُ بِهَا فَوَضَعْتُهَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَاطَّلَعَ فِيهَا فَقَالَ حَسِبْتُهُ لَحْمًا فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِأَهْلِي فَذَبَحُوا لَهُ شَاةً
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi. U dedi: «Biz Rasululloh ﷺ uchun sopol idishda (taom) tayyorladik. Men uni u zotga olib borib, oldilariga qoʻydim. U zot unga qarab: ‹Men uni goʻsht deb oʻylabman›, dedilar. Men buni ahlimga aytdim, ular u zot uchun bir qoʻy soʻyishdi».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади. У деди: «Биз Расулуллоҳ ﷺ учун сопол идишда (таом) тайёрладик. Мен уни у зотга олиб бориб, олдиларига қўйдим. У зот унга қараб: ‹Мен уни гўшт деб ўйлабман›, дедилар. Мен буни аҳлимга айтдим, улар у зот учун бир қўй сўйишди».