Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ummu Molik al-Bahziyya oʻzining bir meshchasida Rasululloh ﷺga sariyogʻ hadya qilib turar edi. Bir kuni oʻgʻillari undan nonxoʻrish soʻrashdi, uning oldida esa hech narsa yoʻq edi. Shunda u Rasululloh ﷺga (yogʻ) hadya qiladigan oʻsha meshchasiga qoʻl urdi va unda sariyogʻ topdi. U oʻgʻillariga nonxoʻrish boʻlib davom etaverdi, toki u meshchani siqib (boʻshatib) olguncha. Soʻng u Rasululloh ﷺning oldilariga keldi. U zot: «Uni siqib oldingmi?» dedilar. U: «Ha», dedi. U zot: «Agar uni (oʻz holicha) qoʻyganingda, u senga (tugamay) turaverar edi», dedilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Умму Молик ал-Баҳзийя ўзининг бир мешчасида Расулуллоҳ ﷺга сариёғ ҳадя қилиб турар эди. Бир куни ўғиллари ундан нонхўриш сўрашди, унинг олдида эса ҳеч нарса йўқ эди. Шунда у Расулуллоҳ ﷺга (ёғ) ҳадя қиладиган ўша мешчасига қўл урди ва унда сариёғ топди. У ўғилларига нонхўриш бўлиб давом этаверди, токи у мешчани сиқиб (бўшатиб) олгунча. Сўнг у Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келди. У зот: «Уни сиқиб олдингми?» дедилар. У: «Ҳа», деди. У зот: «Агар уни (ўз ҳолича) қўйганингда, у сенга (тугамай) тураверар эди», дедилар.