حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ دَاوُدَ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ أَنَّهُسَأَلَ جَابِرًا عَنْ الْوُرُودِ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ نَحْنُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَى كَوْمٍ فَوْقَ النَّاسِ فَيُدْعَى بِالْأُمَمِ وَبِأَوْثَانِهَا وَمَا كَانَتْ تَعْبُدُ الْأَوَّلَ فَالْأَوَّلَ ثُمَّ يَأْتِينَا رَبُّنَا عَزَّ وَجَلَّ بَعْدَ ذَلِكَ فَيَقُولُ مَا تَنْتَظِرُونَ فَيَقُولُونَ نَنْتَظِرُ رَبَّنَا عَزَّ وَجَلَّ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ فَيَقُولُونَ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَيْهِ قَالَ فَيَتَجَلَّى لَهُمْ عَزَّ وَجَلَّ وَهُوَ يَضْحَكُ وَيُعْطِي كُلَّ إِنْسَانٍ مِنْهُمْ مُنَافِقٍ وَمُؤْمِنٍ نُورًا وَتَغْشَاهُ ظُلْمَةٌ ثُمَّ يَتَّبِعُونَهُ مَعَهُمْ الْمُنَافِقُونَ عَلَى جِسْرِ جَهَنَّمَ فِيهِ كَلَالِيبُ وَحَسَكٌ يَأْخُذُونَ مَنْ شَاءَ ثُمَّ يُطْفَأُ نُورُ الْمُنَافِقِينَ وَيَنْجُو الْمُؤْمِنُونَ فَتَنْجُو أَوَّلُ زُمْرَةٍ وُجُوهُهُمْ كَالْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ سَبْعُونَ أَلْفًا لَا يُحَاسَبُونَ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ كَأَضْوَإِ نَجْمٍ فِي السَّمَاءِ ثُمَّ ذَلِكَ حَتَّى تَحِلَّ الشَّفَاعَةُ فَيَشْفَعُونَ حَتَّى يَخْرُجَ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مِمَّنْ فِي قَلْبِهِ مِيزَانُ شَعِيرَةٍ فَيُجْعَلَ بِفِنَاءِ الْجَنَّةِ وَيَجْعَلُ أَهْلُ الْجَنَّةِ يُهْرِيقُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ الْمَاءِ حَتَّى يَنْبُتُونَ نَبَاتَ الشَّيْءِ فِي السَّيْلِ وَيَذْهَبُ حَرَقُهُمْ ثُمَّ يَسْأَلُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ حَتَّى يَجْعَلَ لَهُ الدُّنْيَا وَعَشَرَةَ أَمْثَالِهَا
Abu Zubayr Jobir (roziyallohu anhu)dan vurud (Havz boshiga kelish) haqida soʻradi. U dedi: Men Rasululloh ﷺ ning shunday deyayotganlarini eshitdim: «Biz qiyomat kuni odamlardan yuqorida bir tepalik ustida boʻlamiz. Soʻng ummatlar oʻz butlari va nimaga ibodat qilgan boʻlsalar, oʻsha bilan birin-ketin chaqiriladi. Shundan keyin Robbimiz azza va jalla bizning oldimizga keladi va: ‹Nimani kutyapsizlar?› deydi. Ular: ‹Robbimiz azza va jallani kutyapmiz›, deydilar. U: ‹Men Robbingizman›, deydi. Ular: ‹Unga bir nazar solaylik›, deydilar. Shunda U azza va jalla ularga kulgan holda tajalli qiladi va ulardan har bir insonga — munofiqqa ham, moʻminga ham — bir nur beradi, (soʻng munofiqni) zulmat qoplaydi. Soʻng ular Unga ergashadilar, munofiqlar ham ular bilan birga jahannam koʻprigi ustida boradilar. Unda ilmoqlar va tikanlar bor, ular xohlagan kishini ilib oladi. Soʻng munofiqlarning nuri oʻchiriladi, moʻminlar esa najot topadilar. Birinchi guruh — yuzlari toʻlin oydek yetmish ming kishi — hisobsiz najot topadi. Soʻng ulardan keyingilari osmondagi eng yorugʻ yulduzdek (boʻlib oʻtadilar). Shu tariqa, toki shafoatga izn berilguncha (davom etadi). Bas, ular shafoat qiladilar, hatto qalbida bir arpa ogʻirligicha (iymoni) boʻlgan holda ‹La ilaha illalloh› degan kishi ham (doʻzaxdan) chiqadi. Soʻng u jannatning hovlisiga qoʻyiladi va jannat ahli ularning ustiga suv quyaveradi, natijada ular sel oqizib kelgan narsaning oʻsganidek oʻsadilar va kuyganlari ketadi. Soʻng u Alloh azza va jalladan soʻrayveradi, hatto Alloh unga dunyoni va yana shuncha oʻn barobarini beradi».Абу Зубайр Жобир (розияллоҳу анҳу)дан вуруд (Ҳавз бошига келиш) ҳақида сўради. У деди: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деяётганларини эшитдим: «Биз қиёмат куни одамлардан юқорида бир тепалик устида бўламиз. Сўнг умматлар ўз бутлари ва нимага ибодат қилган бўлсалар, ўша билан бирин-кетин чақирилади. Шундан кейин Роббимиз азза ва жалла бизнинг олдимизга келади ва: ‹Нимани кутяпсизлар?› дейди. Улар: ‹Роббимиз азза ва жаллани кутяпмиз›, дейдилар. У: ‹Мен Роббингизман›, дейди. Улар: ‹Унга бир назар солайлик›, дейдилар. Шунда У азза ва жалла уларга кулган ҳолда тажалли қилади ва улардан ҳар бир инсонга — мунофиққа ҳам, мўминга ҳам — бир нур беради, (сўнг мунофиқни) зулмат қоплайди. Сўнг улар Унга эргашадилар, мунофиқлар ҳам улар билан бирга жаҳаннам кўприги устида борадилар. Унда илмоқлар ва тиканлар бор, улар хоҳлаган кишини илиб олади. Сўнг мунофиқларнинг нури ўчирилади, мўминлар эса нажот топадилар. Биринчи гуруҳ — юзлари тўлин ойдек етмиш минг киши — ҳисобсиз нажот топади. Сўнг улардан кейингилари осмондаги энг ёруғ юлдуздек (бўлиб ўтадилар). Шу тариқа, токи шафоатга изн берилгунча (давом этади). Бас, улар шафоат қиладилар, ҳатто қалбида бир арпа оғирлигича (иймони) бўлган ҳолда ‹Ла илаҳа иллаллоҳ› деган киши ҳам (дўзахдан) чиқади. Сўнг у жаннатнинг ҳовлисига қўйилади ва жаннат аҳли уларнинг устига сув қуяверади, натижада улар сел оқизиб келган нарсанинг ўсганидек ўсадилар ва куйганлари кетади. Сўнг у Аллоҳ азза ва жалладан сўрайверади, ҳатто Аллоҳ унга дунёни ва яна шунча ўн баробарини беради».