حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَابِقٍ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ طَهْمَانَ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْرُجُ الدَّجَّالُ فِي خَفْقَةٍ مِنْ الدِّينِ وَإِدْبَارٍ مِنْ الْعِلْمِ فَلَهُ أَرْبَعُونَ لَيْلَةً يَسِيحُهَا فِي الْأَرْضِ الْيَوْمُ مِنْهَا كَالسَّنَةِ وَالْيَوْمُ مِنْهَا كَالشَّهْرِ وَالْيَوْمُ مِنْهَا كَالْجُمُعَةِ ثُمَّ سَائِرُ أَيَّامِهِ كَأَيَّامِكُمْ هَذِهِ وَلَهُ حِمَارٌ يَرْكَبُهُ عَرْضُ مَا بَيْنَ أُذُنَيْهِ أَرْبَعُونَ ذِرَاعًا فَيَقُولُ لِلنَّاسِ أَنَا رَبُّكُمْ وَهُوَ أَعْوَرُ وَإِنَّ رَبَّكُمْ لَيْسَ بِأَعْوَرَ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ كَافِرٌ ك ف ر مُهَجَّاةٌ يَقْرَؤُهُ كُلُّ مُؤْمِنٍ كَاتِبٌ وَغَيْرُ كَاتِبٍ يَرِدُ كُلَّ مَاءٍ وَمَنْهَلٍ إِلَّا الْمَدِينَةَ وَمَكَّةَ حَرَّمَهُمَا اللَّهُ عَلَيْهِ وَقَامَتْ الْمَلَائِكَةُ بِأَبْوَابِهَا وَمَعَهُ جِبَالٌ مِنْ خُبْزٍ وَالنَّاسُ فِي جَهْدٍ إِلَّا مَنْ تَبِعَهُ وَمَعَهُ نَهْرَانِ أَنَا أَعْلَمُ بِهِمَا مِنْهُ نَهَرٌ يَقُولُ الْجَنَّةُ وَنَهَرٌ يَقُولُ النَّارُ فَمَنْ أُدْخِلَ الَّذِي يُسَمِّيهِ الْجَنَّةَ فَهُوَ النَّارُ وَمَنْ أُدْخِلَ الَّذِي يُسَمِّيهِ النَّارَ فَهُوَ الْجَنَّةُ قَالَ وَيَبْعَثُ اللَّهُ مَعَهُ شَيَاطِينَ تُكَلِّمُ النَّاسَ وَمَعَهُ فِتْنَةٌ عَظِيمَةٌ يَأْمُرُ السَّمَاءَ فَتُمْطِرُ فِيمَا يَرَى النَّاسُ وَيَقْتُلُ نَفْسًا ثُمَّ يُحْيِيهَا فِيمَا يَرَى النَّاسُ لَا يُسَلَّطُ عَلَى غَيْرِهَا مِنْ النَّاسِ وَيَقُولُ أَيُّهَا النَّاسُ هَلْ يَفْعَلُ مِثْلَ هَذَا إِلَّا الرَّبُّ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ فَيَفِرُّ الْمُسْلِمُونَ إِلَى جَبَلِ الدُّخَانِ بِالشَّامِ فَيَأْتِيهِمْ فَيُحَاصِرُهُمْ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Dajjol dinning susaygan va ilmning orqaga ketgan bir paytida chiqadi. Unga qirq kecha (muhlat) boʻlib, u yerni kezib chiqadi: undan bir kuni bir yildek, bir kuni bir oydek, bir kuni bir haftadek, qolgan kunlari esa sizlarning shu kunlaringizdek boʻladi. Uning minadigan eshagi boʻlib, ikki qulogʻining orasi qirq ziroʼ keladi. U odamlarga: ‹Men sizlarning Rabbingizman›, deydi. Holbuki u bir koʻzi koʻrdir, sizlarning Rabbingiz esa bir koʻzi koʻr emas. Uning ikki koʻzi orasida ‹kofir› deb, k-f-r (harflari) bilan hijjalab yozilgan boʻlib, uni har bir moʻmin — savodli ham, savodsiz ham — oʻqiydi. U har bir suv va buloqqa tushadi, faqat Madina bilan Makkaga (tusha olmaydi): Alloh bu ikkovini unga harom qilgan, farishtalar esa ularning darvozalarida turadilar. U bilan birga nondan (iborat) togʻlar boʻladi, odamlar esa unga ergashganlardan boshqasi qattiq mashaqqatda boʻladi. U bilan birga ikki daryo boʻladi — men ularni undan koʻra yaxshiroq bilaman: bir daryoni u ‹jannat›, bir daryoni ‹doʻzax› deydi. Kim u ‹jannat› deb ataganiga kiritilsa, u — doʻzaxdir; kim u ‹doʻzax› deb ataganiga kiritilsa, u — jannatdir.» (Roviy) aytdi: «Alloh u bilan birga odamlarga gapiradigan shaytonlarni yuboradi. U bilan birga ulkan bir fitna boʻladi: u osmonga buyuradi, odamlarning koʻziga u yomgʻir yogʻdirgandek koʻrinadi; u bir jonni oʻldiradi, soʻng odamlarning koʻziga uni tiriltirgandek koʻrinadi — undan boshqa odamlarga esa (bunday qilishga) hokim qilinmaydi. U: ‹Ey odamlar, buning kabisini Rabbdan azza va jalladan boshqa kim qila oladi?› deydi.» (Roviy) aytdi: «Shunda musulmonlar Shomdagi Duxon togʻiga qochadilar, u esa ularning oldiga kelib, ularni qamal qiladi.»Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Дажжол диннинг сусайган ва илмнинг орқага кетган бир пайтида чиқади. Унга қирқ кеча (муҳлат) бўлиб, у ерни кезиб чиқади: ундан бир куни бир йилдек, бир куни бир ойдек, бир куни бир ҳафтадек, қолган кунлари эса сизларнинг шу кунларингиздек бўлади. Унинг минадиган эшаги бўлиб, икки қулоғининг ораси қирқ зирў келади. У одамларга: ‹Мен сизларнинг Раббингизман›, дейди. Ҳолбуки у бир кўзи кўрдир, сизларнинг Раббингиз эса бир кўзи кўр эмас. Унинг икки кўзи орасида ‹кофир› деб, к-ф-р (ҳарфлари) билан ҳижжалаб ёзилган бўлиб, уни ҳар бир мўмин — саводли ҳам, саводсиз ҳам — ўқийди. У ҳар бир сув ва булоққа тушади, фақат Мадина билан Маккага (туша олмайди): Аллоҳ бу икковини унга ҳаром қилган, фаришталар эса уларнинг дарвозаларида турадилар. У билан бирга нондан (иборат) тоғлар бўлади, одамлар эса унга эргашганлардан бошқаси қаттиқ машаққатда бўлади. У билан бирга икки дарё бўлади — мен уларни ундан кўра яхшироқ биламан: бир дарёни у ‹жаннат›, бир дарёни ‹дўзах› дейди. Ким у ‹жаннат› деб атаганига киритилса, у — дўзахдир; ким у ‹дўзах› деб атаганига киритилса, у — жаннатдир.» (Ровий) айтди: «Аллоҳ у билан бирга одамларга гапирадиган шайтонларни юборади. У билан бирга улкан бир фитна бўлади: у осмонга буюради, одамларнинг кўзига у ёмғир ёғдиргандек кўринади; у бир жонни ўлдиради, сўнг одамларнинг кўзига уни тирилтиргандек кўринади — ундан бошқа одамларга эса (бундай қилишга) ҳоким қилинмайди. У: ‹Эй одамлар, бунинг кабисини Раббдан азза ва жалладан бошқа ким қила олади?› дейди.» (Ровий) айтди: «Шунда мусулмонлар Шомдаги Духон тоғига қочадилар, у эса уларнинг олдига келиб, уларни қамал қилади.»