حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ عَدِيٍّ عَنْ ابْنِ الْمُبَارَكِ عَنْ يُونُسَ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ قَالَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ حُنَيْنٍ وَإِنَّهُ لَأَبْغَضُ النَّاسِ إِلَيَّ فَمَا زَالَ يُعْطِينِي حَتَّى صَارَ وَإِنَّهُ أَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ
Safvon ibn Umayya (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ menga Hunayn kunida berdilar, holbuki u zot men uchun odamlarning eng yomon koʻrganim edilar. U zot menga berishda davom etdilar, oxir-oqibat u zot men uchun odamlarning eng sevimlisi boʻlib qoldilar.Сафвон ибн Умайя (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ менга Ҳунайн кунида бердилар, ҳолбуки у зот мен учун одамларнинг энг ёмон кўрганим эдилар. У зот менга беришда давом этдилар, охир-оқибат у зот мен учун одамларнинг энг севимлиси бўлиб қолдилар.