حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى الْأَشْيَبُ قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ قَالَ حَدَّثَنَا عَيَّاشُ بْنُ عَبَّاسٍ عَنْ شِيَيْمِ بْنِ بَيْتَانَ قَالَ حَدَّثَنَا رُوَيْفِعُ بْنُ ثَابِتٍ قَالَكَانَ أَحَدُنَا فِي زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَأْخُذُ جَمَلَ أَخِيهِ عَلَى أَنْ يُعْطِيَهُ النِّصْفَ مِمَّا يَغْنَمُ وَلَهُ النِّصْفُ حَتَّى أَنَّ أَحَدَنَا لَيَطِيرُ لَهُ النَّصْلُ وَالرِّيشُ وَالْآخَرَ الْقِدْحُ ثُمَّ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا رُوَيْفِعُ لَعَلَّ الْحَيَاةَ سَتَطُولُ بِكَ فَأَخْبِرْ النَّاسَ أَنَّهُ مَنْ عَقَدَ لِحْيَتَهُ أَوْ تَقَلَّدَ وَتَرًا أَوْ اسْتَنْجَى بِرَجِيعِ دَابَّةٍ أَوْ عَظْمٍ فَإِنَّ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْهُ بَرِيءٌ
Ruvayfiʼ ibn Sobit (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ zamonlarida birortamiz oʻljadan oladigan (narsa)ning yarmini berish, yarmi esa oʻziga boʻlishi sharti bilan birodarining tuyasini olardi; hatto birimizga paykon bilan pat, boshqasiga oʻqning yogʻochi uchib tushardi. Soʻng Rasululloh ﷺ menga: «Ey Ruvayfiʼ, sen uzoq umr koʻrishing mumkin; bas, odamlarga aytginki, kim soqolini tugsa, yoki (boʻyniga) ip taqsa, yoxud hayvon tezagi yoki suyak bilan istinjo qilsa — albatta Muhammad ﷺ undan beodir», dedilar.Рувайфиъ ибн Собит (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ замонларида бирортамиз ўлжадан оладиган (нарса)нинг ярмини бериш, ярми эса ўзига бўлиши шарти билан биродарининг туясини оларди; ҳатто биримизга пайкон билан пат, бошқасига ўқнинг ёғочи учиб тушарди. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ менга: «Эй Рувайфиъ, сен узоқ умр кўришинг мумкин; бас, одамларга айтгинки, ким соқолини тугса, ёки (бўйнига) ип тақса, ёхуд ҳайвон тезаги ёки суяк билан истинжо қилса — албатта Муҳаммад ﷺ ундан беодир», дедилар.