حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِي الْخَلِيلِ، عَنْ عَلِيٍّ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَ لِلْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ رُمْحٌ فَكُنَّا إِذَا خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزَاةٍ خَرَجَ بِهِ مَعَهُ فَيَرْكُزُهُ فَيَمُرُّ النَّاسُ عَلَيْهِ فَيَحْمِلُونَهُ فَقُلْتُ لَئِنْ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَأُخْبِرَنَّهُ فَقَالَ إِنَّكَ إِنْ فَعَلْتَ لَمْ تَرْفَعْ ضَالَّةً.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Mugʻiyra ibn Shuʼbaning bir nayzasi bor edi. Biz Rasululloh ﷺ bilan gʻazotga chiqqanimizda, u nayzani oʻzi bilan olib chiqib, uni yerga tikib qoʻyar, odamlar uning oldidan oʻtib, uni koʻtarib olib yurar edilar. Men: «Agar Nabiy ﷺning huzurlariga borsam, bu haqda albatta xabar beraman», dedim. U: «Agar shunday qilsang, yoʻqolgan narsani hech kim koʻtarib olmaydi», dedi.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Муғийра ибн Шуъбанинг бир найзаси бор эди. Биз Расулуллоҳ ﷺ билан ғазотга чиққанимизда, у найзани ўзи билан олиб чиқиб, уни ерга тикиб қўяр, одамлар унинг олдидан ўтиб, уни кўтариб олиб юрар эдилар. Мен: «Агар Набий ﷺнинг ҳузурларига борсам, бу ҳақда албатта хабар бераман», дедим. У: «Агар шундай қилсанг, йўқолган нарсани ҳеч ким кўтариб олмайди», деди.