حَدَّثَنَا أَسْبَاطُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا نُعَيْمُ بْنُ حَكِيمٍ الْمَدَائِنِيُّ، عَنْ أَبِي مَرْيَمَ، عَنْ عَلِيٍّ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ انْطَلَقْتُ أَنَا وَالنَّبِيُّ، صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَيْنَا الْكَعْبَةَ فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اجْلِسْ وَصَعِدَ عَلَى مَنْكِبَيَّ فَذَهَبْتُ لِأَنْهَضَ بِهِ فَرَأَى مِنِّي ضَعْفًا فَنَزَلَ وَجَلَسَ لِي نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ اصْعَدْ عَلَى مَنْكِبَيَّ قَالَ فَصَعِدْتُ عَلَى مَنْكِبَيْهِ قَالَ فَنَهَضَ بِي قَالَ فَإِنَّهُ يُخَيَّلُ إِلَيَّ أَنِّي لَوْ شِئْتُ لَنِلْتُ أُفُقَ السَّمَاءِ حَتَّى صَعِدْتُ عَلَى الْبَيْتِ وَعَلَيْهِ تِمْثَالُ صُفْرٍ أَوْ نُحَاسٍ فَجَعَلْتُ أُزَاوِلُهُ عَنْ يَمِينِهِ وَعَنْ شِمَالِهِ وَبَيْنَ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ حَتَّى إِذَا اسْتَمْكَنْتُ مِنْهُ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اقْذِفْ بِهِ فَقَذَفْتُ بِهِ فَتَكَسَّرَ كَمَا تَتَكَسَّرُ الْقَوَارِيرُ ثُمَّ نَزَلْتُ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَسْتَبِقُ حَتَّى تَوَارَيْنَا بِالْبُيُوتِ خَشْيَةَ أَنْ يَلْقَانَا أَحَدٌ مِنْ النَّاسِ.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men va Nabiy ﷺ (birga) yoʻlga chiqib, Kaʼba oldiga keldik. Rasululloh ﷺ menga: «Oʻtir», dedilar va yelkalarimga chiqdilar. Men u zotni koʻtarib turmoqchi boʻldim, ammo u zot mendan bir zaiflikni koʻrdilar-da, tushib, oʻzlari men uchun (yerga) oʻtirdilar va: «Yelkalarimga chiq», dedilar. Men u zotning yelkalariga chiqdim. U zot meni koʻtarib turdilar. Menga xayol qilindiki, agar xohlasam, osmon ufqiga yetardim. Nihoyat men (Kaʼbaning) tomiga chiqdim, uning ustida guruch yoki misdan yasalgan bir but bor edi. Men uni oʻng tomonidan, chap tomonidan, oldi va orqasidan qimirlata boshladim. Nihoyat undan quvvat topganimda Rasululloh ﷺ menga: «Uni tashla», dedilar. Men uni tashladim, u shishalar singani kabi parcha-parcha boʻlib sindi. Soʻng men tushdim va men bilan Rasululloh ﷺ tez yurib, biror kishi bizga duch kelib qolishidan qoʻrqib, uylar orasiga yashirinib ketdik.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен ва Набий ﷺ (бирга) йўлга чиқиб, Каъба олдига келдик. Расулуллоҳ ﷺ менга: «Ўтир», дедилар ва елкаларимга чиқдилар. Мен у зотни кўтариб турмоқчи бўлдим, аммо у зот мендан бир заифликни кўрдилар-да, тушиб, ўзлари мен учун (ерга) ўтирдилар ва: «Елкаларимга чиқ», дедилар. Мен у зотнинг елкаларига чиқдим. У зот мени кўтариб турдилар. Менга хаёл қилиндики, агар хоҳласам, осмон уфқига етардим. Ниҳоят мен (Каъбанинг) томига чиқдим, унинг устида гуруч ёки мисдан ясалган бир бут бор эди. Мен уни ўнг томонидан, чап томонидан, олди ва орқасидан қимирлата бошладим. Ниҳоят ундан қувват топганимда Расулуллоҳ ﷺ менга: «Уни ташла», дедилар. Мен уни ташладим, у шишалар сингани каби парча-парча бўлиб синди. Сўнг мен тушдим ва мен билан Расулуллоҳ ﷺ тез юриб, бирор киши бизга дуч келиб қолишидан қўрқиб, уйлар орасига яшириниб кетдик.