Abu Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Nabiy ﷺning huzurlariga kelib: «Yo Rasululloh, falon kishi bizga namozni shunchalik uzaytiradiki, men hatto kechikib qolaman», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ shunday gʻazablandilarki, u zotni biror vaʼzda bunchalik gʻazablanganlarini koʻrmagan edim. Soʻng Rasululloh ﷺ: «Albatta, sizlarning ichingizda nafratlantiruvchilar bor. Bas, kim bir qavmga imomlik qilsa, ularga namozni yengil qilsin; chunki uning ortida keksa ham, kasal ham, hojati bor kishi ham bordir», dedilar.Абу Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, бир киши Набий ﷺнинг ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, фалон киши бизга намозни шунчалик узайтирадики, мен ҳатто кечикиб қоламан», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ шундай ғазабландиларки, у зотни бирор ваъзда бунчалик ғазабланганларини кўрмаган эдим. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, сизларнинг ичингизда нафратлантирувчилар бор. Бас, ким бир қавмга имомлик қилса, уларга намозни енгил қилсин; чунки унинг ортида кекса ҳам, касал ҳам, ҳожати бор киши ҳам бордир», дедилар.