حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا أَيْمَنُ بْنُ نَابِلٍ قَالَ سَمِعْتُ شَيْخًا مِنْ بَنِي كِلَابٍ يُقَالُ لَهُ قُدَامَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمَّارٍ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ النَّحْرِ يَرْمِي الْجَمْرَةَ عَلَى نَاقَةٍ لَهُ صَهْبَاءَ لَا ضَرْبَ وَلَا طَرْدَ وَلَا إِلَيْكَ إِلَيْكَ
Ayman ibn Nobil aytadi: Men Banu Kilobdan Qudoma ibn Abdulloh ibn Ammor deb ataladigan bir keksa kishining shunday deganini eshitdim: «Men Rasululloh ﷺni Nahr kuni oʻzlarining qizgʻish tusli tuyalari ustida jamraga tosh otganlarini koʻrdim. Na kaltaklash, na haydash, na ‹naringga, naringga› deyish bor edi.»Айман ибн Нобил айтади: Мен Бану Килобдан Қудома ибн Абдуллоҳ ибн Аммор деб аталадиган бир кекса кишининг шундай деганини эшитдим: «Мен Расулуллоҳ ﷺни Наҳр куни ўзларининг қизғиш тусли туялари устида жамрага тош отганларини кўрдим. На калтаклаш, на ҳайдаш, на ‹нарингга, нарингга› дейиш бор эди.»