حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ ابْنِ إِسْحَاقَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ مَرْثَدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْيَزَنِيِّ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ الْجُهَنِيِّ قَالَصَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَغْرِبَ وَعَلَيْهِ فَرُّوجُ حَرِيرٍ وَهُوَ الْقَبَاءُ فَلَمَّا قَضَى صَلَاتَهُ نَزَعَهُ نَزْعًا عَنِيفًا وَقَالَ إِنَّ هَذَا لَا يَنْبَغِي لِلْمُتَّقِينَ
Uqba ibn Omir al-Juhaniy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ bizga shom namozini oʻqib berdilar, u zotning ustlarida ipakdan boʻlgan farruj — yaʼni qabo — bor edi. Namozlarini tugatgach, uni shiddat bilan yechib tashladilar va: «Albatta, bu taqvodorlarga loyiq emas», dedilar.Уқба ибн Омир ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ бизга шом намозини ўқиб бердилар, у зотнинг устларида ипакдан бўлган фарруж — яъни қабо — бор эди. Намозларини тугатгач, уни шиддат билан ечиб ташладилар ва: «Албатта, бу тақводорларга лойиқ эмас», дедилар.