حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ دَاوُدَ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ أَبِي الْخَيْرِ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ قَالَجَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنَّ أُمِّي مَاتَتْ وَإِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَتَصَدَّقَ عَنْهَا قَالَ أَمَرَتْكَ قَالَ لَا قَالَ فَلَا تَفْعَلْ
Uqba ibn Omir (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺning huzurlariga bir kishi kelib: «Onam vafot etdi, men uning nomidan sadaqa qilmoqchiman», dedi. U zot: «U senga buyurganmidi?» dedilar. U: «Yoʻq», dedi. U zot: «Unda qilma», dedilar.Уқба ибн Омир (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺнинг ҳузурларига бир киши келиб: «Онам вафот этди, мен унинг номидан садақа қилмоқчиман», деди. У зот: «У сенга буюрганмиди?» дедилар. У: «Йўқ», деди. У зот: «Унда қилма», дедилар.