حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ عُقَيْلِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ عَنْ أَبِيهِ زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلَام أَتَاهُ فِي أَوَّلِ مَا أُوحِيَ إِلَيْهِ فَعَلَّمَهُ الْوُضُوءَ وَالصَّلَاةَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ الْوُضُوءِ أَخَذَ غَرْفَةً مِنْ مَاءٍ فَنَضَحَ بِهَا فَرْجَهُ
Zayd ibn Horisa (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: Jabroil (alayhissalom) u zotga eng dastlab vahiy kelganida huzurlariga kelib, tahorat va namozni oʻrgatdi. U zot tahoratni tugatganlarida, bir hovuch suv olib, avratlariga sepdilar.Зайд ибн Ҳориса (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺдан ривоят қилинади: Жаброил (алайҳиссалом) у зотга энг дастлаб ваҳий келганида ҳузурларига келиб, таҳорат ва намозни ўргатди. У зот таҳоратни тугатганларида, бир ҳовуч сув олиб, авратларига сепдилар.