حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ قَالَكَانَ مَرْثَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ لَا يَجِيءُ إِلَى الْمَسْجِدِ إِلَّا وَمَعَهُ شَيْءٌ يَتَصَدَّقُ بِهِ قَالَ فَجَاءَ ذَاتَ يَوْمٍ إِلَى الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ بَصَلٌ فَقُلْتُ لَهُ أَبَا الْخَيْرِ مَا تُرِيدُ إِلَى هَذَا يُنْتِنُ عَلَيْكَ ثَوْبَكَ قَالَ يَا ابْنَ أَخِي إِنَّهُ وَاللَّهِ مَا كَانَ فِي مَنْزِلِي شَيْءٌ أَتَصَدَّقُ بِهِ غَيْرُهُ إِنَّهُ حَدَّثَنِي رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ظِلُّ الْمُؤْمِنِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ صَدَقَتُهُ
Yazid ibn Abu Habib aytdi: Marsad ibn Abdulloh masjidga faqat oʻzi bilan birga sadaqa qiladigan bir narsani olib kelar edi. Bir kuni u masjidga piyoz koʻtarib keldi. Men unga: «Ey Abul-Xayr, buni nima qilasan? Kiyimingni sasitib qoʻyadi», dedim. U: «Ey birodarimning oʻgʻli, Allohga qasamki, uyimda sadaqa qiladigan bundan boshqa narsa yoʻq edi. Menga Nabiy ﷺning ashoblaridan bir kishi Nabiy ﷺdan hadis aytdiki, u zot: ‹Moʻminning qiyomat kunidagi soyasi — uning sadaqasidir›, dedilar», dedi.Язид ибн Абу Ҳабиб айтди: Марсад ибн Абдуллоҳ масжидга фақат ўзи билан бирга садақа қиладиган бир нарсани олиб келар эди. Бир куни у масжидга пиёз кўтариб келди. Мен унга: «Эй Абул-Хайр, буни нима қиласан? Кийимингни саситиб қўяди», дедим. У: «Эй биродаримнинг ўғли, Аллоҳга қасамки, уйимда садақа қиладиган бундан бошқа нарса йўқ эди. Менга Набий ﷺнинг ашобларидан бир киши Набий ﷺдан ҳадис айтдики, у зот: ‹Мўминнинг қиёмат кунидаги сояси — унинг садақасидир›, дедилар», деди.