حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَن عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ عَن أَبِي نَضْرَةَ قَالَأَتَيْنَا عُثْمَانَ بْنَ أَبِي الْعَاصِ فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ لِنَعْرِضَ عَلَيْهِ مُصْحَفًا لَنَا عَلَى مُصْحَفِهِ فَلَمَّا حَضَرَتْ الْجُمُعَةُ أَمَرَنَا فَاغْتَسَلْنَا ثُمَّ أُتِينَا بِطِيبٍ فَتَطَيَّبْنَا ثُمَّ جِئْنَا الْمَسْجِدَ فَجَلَسْنَا إِلَى رَجُلٍ فَحَدَّثَنَا عَنْ الدَّجَّالِ ثُمَّ جَاءَ عُثْمَانُ بْنُ أَبِي الْعَاصِ فَقُمْنَا إِلَيْهِ فَجَلَسْنَا فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ يَكُونُ لِلْمُسْلِمِينَ ثَلَاثَةُ أَمْصَارٍ مِصْرٌ بِمُلْتَقَى الْبَحْرَيْنِ وَمِصْرٌ بِالْحِيرَةِ وَمِصْرٌ بِالشَّامِ فَيَفْزَعُ النَّاسُ ثَلَاثَ فَزَعَاتٍ فَيَخْرُجُ الدَّجَّالُ فِي أَعْرَاضِ النَّاسِ فَيَهْزِمُ مَنْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ فَأَوَّلُ مِصْرٍ يَرِدُهُ الْمِصْرُ الَّذِي بِمُلْتَقَى الْبَحْرَيْنِ فَيَصِيرُ أَهْلُهُ ثَلَاثَ فِرَقٍ فِرْقَةٌ تَقُولُ نُشَامُّهُ نَنْظُرُ مَا هُوَ وَفِرْقَةٌ تَلْحَقُ بالْأَعْرَابِ وَفِرْقَةٌ تَلْحَقُ بِالْمِصْرِ الَّذِي يَلِيهِمْ وَمَعَ الدَّجَّالِ سَبْعُونَ أَلْفًا عَلَيْهِمْ السِّيجَانُ وَأَكْثَرُ تَبَعِهِ الْيَهُودُ وَالنِّسَاءُ ثُمَّ يَأْتِي الْمِصْرَ الَّذِي يَلِيهِ فَيَصِيرُ أَهْلُهُ ثَلَاثَ فِرَقٍ فِرْقَةٌ تَقُولُ نُشَامُّهُ وَنَنْظُرُ مَا هُوَ وَفِرْقَةٌ تَلْحَقُ بالْأَعْرَابِ وَفِرْقَةٌ تَلْحَقُ بِالْمِصْرِ الَّذِي يَلِيهِمْ بِغَرْبِيِّ الشَّامِ وَيَنْحَازُ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَقَبَةِ أَفِيقٍ فَيَبْعَثُونَ سَرْحًا لَهُمْ فَيُصَابُ سَرْحُهُمْ فَيَشْتَدُّ ذَلِكَ عَلَيْهِمْ وَتُصِيبُهُمْ مَجَاعَةٌ شَدِيدَةٌ وَجَهْدٌ شَدِيدٌ حَتَّى إِنَّ أَحَدَهُمْ لَيُحْرِقُ وَتَرَ قَوْسِهِ
Abu Nazra aytdi: Biz juma kuni Usmon ibn Abul-Os huzuriga oʻz mushafimizni uning mushafiga solishtirish uchun bordik. Juma vaqti kirganida, u bizga buyurdi, biz gʻusl qildik. Soʻng bizga xushboʻylik keltirildi, biz xushboʻylandik. Soʻng masjidga keldik va bir kishining yoniga oʻtirdik, u bizga Dajjol haqida soʻzlab berdi. Soʻng Usmon ibn Abul-Os keldi, biz uning oldiga turib bordik va oʻtirdik. U dedi: Men Rasululloh ﷺ shunday deganlarini eshitdim: «Musulmonlar uchun uchta shahar boʻladi: bir shahar ikki dengiz qoʻshilgan joyda, bir shahar Hiyrada va bir shahar Shomda. Odamlar uch marta dahshatga tushadilar. Soʻng Dajjol odamlarning chekkalarida chiqadi va mashriq tomondagilarni magʻlub qiladi. U kiradigan birinchi shahar ikki dengiz qoʻshilgan joydagi shahar boʻladi. Uning ahli uch firqaga boʻlinadi: bir firqa: ‹Uni bir sinab, u nima ekanini koʻramiz›, deydi; bir firqa aʼrobiylarga qoʻshilib ketadi; bir firqa esa oʻzlariga yaqin shaharga qoʻshiladi. Dajjol bilan birga ustlariga chopon kiygan yetmish ming (kishi) boʻladi, unga ergashuvchilarning koʻpi yahudiylar va ayollardir. Soʻng u keyingi shaharga keladi, uning ahli ham uch firqaga boʻlinadi: bir firqa: ‹Uni sinab, u nima ekanini koʻramiz›, deydi; bir firqa aʼrobiylarga qoʻshiladi; bir firqa esa Shomning gʻarbidagi oʻzlariga yaqin shaharga qoʻshiladi. Musulmonlar Afiq dovoniga chekinadilar va chorvalarini (oʻtlashga) yuboradilar, chorvalari (dushman qoʻliga) tushadi. Bu ularga ogʻir botadi. Ularni qattiq ochlik va shiddatli mashaqqat qamrab oladi, hatto ulardan biri kamonining ipini kuydiradigan (holga tushadi)», dedilar.Абу Назра айтди: Биз жума куни Усмон ибн Абул-Ос ҳузурига ўз мушафимизни унинг мушафига солиштириш учун бордик. Жума вақти кирганида, у бизга буюрди, биз ғусл қилдик. Сўнг бизга хушбўйлик келтирилди, биз хушбўйландик. Сўнг масжидга келдик ва бир кишининг ёнига ўтирдик, у бизга Дажжол ҳақида сўзлаб берди. Сўнг Усмон ибн Абул-Ос келди, биз унинг олдига туриб бордик ва ўтирдик. У деди: Мен Расулуллоҳ ﷺ шундай деганларини эшитдим: «Мусулмонлар учун учта шаҳар бўлади: бир шаҳар икки денгиз қўшилган жойда, бир шаҳар Ҳийрада ва бир шаҳар Шомда. Одамлар уч марта даҳшатга тушадилар. Сўнг Дажжол одамларнинг чеккаларида чиқади ва машриқ томондагиларни мағлуб қилади. У кирадиган биринчи шаҳар икки денгиз қўшилган жойдаги шаҳар бўлади. Унинг аҳли уч фирқага бўлинади: бир фирқа: ‹Уни бир синаб, у нима эканини кўрамиз›, дейди; бир фирқа аъробийларга қўшилиб кетади; бир фирқа эса ўзларига яқин шаҳарга қўшилади. Дажжол билан бирга устларига чопон кийган етмиш минг (киши) бўлади, унга эргашувчиларнинг кўпи яҳудийлар ва аёллардир. Сўнг у кейинги шаҳарга келади, унинг аҳли ҳам уч фирқага бўлинади: бир фирқа: ‹Уни синаб, у нима эканини кўрамиз›, дейди; бир фирқа аъробийларга қўшилади; бир фирқа эса Шомнинг ғарбидаги ўзларига яқин шаҳарга қўшилади. Мусулмонлар Афиқ довонига чекинадилар ва чорваларини (ўтлашга) юборадилар, чорвалари (душман қўлига) тушади. Бу уларга оғир ботади. Уларни қаттиқ очлик ва шиддатли машаққат қамраб олади, ҳатто улардан бири камонининг ипини куйдирадиган (ҳолга тушади)», дедилар.