Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men ogʻrib yotganimda Rasululloh ﷺ yonimdan oʻtib qoldilar. Men: «Ey Alloh, agar ajalim yaqinlashgan boʻlsa, meni rohatlantirgin; agar u kechroq boʻlsa, meni (darajamni) koʻtargin; agar bu bir sinov boʻlsa, menga sabr bergin», deb turgan edim. U zot: «Nima deding?» dedilar. Men aytganimni yana takrorladim. Shunda u zot oyoqlari bilan menga (sekin) turtdilar-da: «Nima deding?» dedilar. Men yana takrorladim. Shunda u zot: «Ey Alloh, unga ofiyat bergin yoki unga shifo bergin», dedilar. Shundan soʻng men u ogʻriqdan boshqa hech qachon shikoyat qilmadim.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен оғриб ётганимда Расулуллоҳ ﷺ ёнимдан ўтиб қолдилар. Мен: «Эй Аллоҳ, агар ажалим яқинлашган бўлса, мени роҳатлантиргин; агар у кечроқ бўлса, мени (даражамни) кўтаргин; агар бу бир синов бўлса, менга сабр бергин», деб турган эдим. У зот: «Нима дединг?» дедилар. Мен айтганимни яна такрорладим. Шунда у зот оёқлари билан менга (секин) туртдилар-да: «Нима дединг?» дедилар. Мен яна такрорладим. Шунда у зот: «Эй Аллоҳ, унга офият бергин ёки унга шифо бергин», дедилар. Шундан сўнг мен у оғриқдан бошқа ҳеч қачон шикоят қилмадим.