حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَأَنَّهُ كَانَ مَعَ عُمَرَ فِي سَفَرٍ وَأَنَّهُ طَلَبَ إِلَى عُمَرَ أَنْ يُرِيَهُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا نُزِّلَ عَلَيْهِ قَالَ فَبَيْنَمَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ وَعَلَيْهِ سِتْرٌ مَسْتُورٌ مِنْ الشَّمْسِ إِذْ أَتَاهُ رَجُلٌ عَلَيْهِ جُبَّةٌ وَعَلَيْهَا رَدْعٌ مِنْ زَعْفَرَانٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَحْرَمْتُ بِعُمْرَةٍ وَإِنَّ النَّاسَ يَسْخَرُونَ مِنِّي فَكَيْفَ أَصْنَعُ قَالَ فَسَكَتَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يُجِبْهُ فَبَيْنَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَوْمَأَ إِلَيَّ عُمَرُ بِيَدِهِ فَأَدْخَلْتُ رَأْسِي مَعَهُمْ فِي السِّتْرِ فَإِذَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُحْمَرٌّ وَجْنَتَاهُ لَهُ غَطِيطٌ سَاعَةً ثُمَّ سُرِّيَ عَنْهُ فَجَلَسَ فَقَالَ أَيْنَ السَّائِلُ عَنْ الْعُمْرَةِ فَقَامَ إِلَيْهِ الرَّجُلُ فَقَالَ انْزِعْ جُبَّتَكَ هَذِهِ عَنْكَ وَمَا كُنْتَ صَانِعًا فِي حَجِّكَ إِذَا أَحْرَمْتَ فَاصْنَعْهُ فِي عُمْرَتِكَ
Yaʼlo ibn Umayya (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Umar bilan birga safarda edi va Umardan Nabiy ﷺni — u zotga vahy nozil qilinayotgan paytda — koʻrsatishini soʻragan edi. U aytdi: Nabiy ﷺ safarda ekanlar, ustlariga quyoshdan toʻsib parda tutilgan edi. Shu asnoda u zotning huzurlariga ustida zaʼfaron yuqi boʻlgan jubba kiygan bir kishi kelib: «Ey Allohning Rasuli, men umraga ehrom bogʻladim, odamlar esa mendan kulmoqdalar, endi nima qilay?» dedi. (Roviy) aytdi: Nabiy ﷺ sukut qildilar va unga javob bermadilar. U shu holatda ekanlar, birdan Umar menga qoʻli bilan ishora qildi, men ham boshimni ular bilan birga parda ichiga kiritdim. Qarasam, Nabiy ﷺning yuzlari qizargan, bir muddat xurrak otgan holdalar. Soʻng u zotdan (bu hol) koʻtarildi, u zot oʻtirdilar va: «Umra haqida soʻragan (kishi) qani?» dedilar. Oʻsha kishi u zotning oldilariga turib keldi. U zot: «Bu jubbangni ustingdan yech, hajingda ehrom bogʻlaganingda qiladigan ishingni umrangda ham qil», dedilar.Яъло ибн Умайя (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Умар билан бирга сафарда эди ва Умардан Набий ﷺни — у зотга ваҳй нозил қилинаётган пайтда — кўрсатишини сўраган эди. У айтди: Набий ﷺ сафарда эканлар, устларига қуёшдан тўсиб парда тутилган эди. Шу аснода у зотнинг ҳузурларига устида заъфарон юқи бўлган жубба кийган бир киши келиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен умрага эҳром боғладим, одамлар эса мендан кулмоқдалар, энди нима қилай?» деди. (Ровий) айтди: Набий ﷺ сукут қилдилар ва унга жавоб бермадилар. У шу ҳолатда эканлар, бирдан Умар менга қўли билан ишора қилди, мен ҳам бошимни улар билан бирга парда ичига киритдим. Қарасам, Набий ﷺнинг юзлари қизарган, бир муддат хуррак отган ҳолдалар. Сўнг у зотдан (бу ҳол) кўтарилди, у зот ўтирдилар ва: «Умра ҳақида сўраган (киши) қани?» дедилар. Ўша киши у зотнинг олдиларига туриб келди. У зот: «Бу жуббангни устингдан еч, ҳажингда эҳром боғлаганингда қиладиган ишингни умрангда ҳам қил», дедилар.