حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنِ سِنَانِ بْنِ سَلَمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ ذُؤَيْبًا أَبَا قَبِيصَةَ حَدَّثَهُأَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَبْعَثُ بِالْبُدْنِ فَيَقُولُ إِنْ عَطِبَ مِنْهَا شَيْءٌ فَخَشِيتَ عَلَيْهِ فَانْحَرْهَا وَاغْمِسْ نَعْلَهَا فِي دَمِهَا وَاضْرِبْ صَفْحَتَهَا وَلَا تَأْكُلْ مِنْهَا أَنْتَ وَلَا أَحَدٌ مِنْ رُفْقَتِكَ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Zuayb Abu Qabisa unga hadis aytib berdi: Allohning Nabiysi ﷺ qurbonlik tuyalarini joʻnatar va: «Agar ulardan biri holdan toysa va sen uning (oʻlishidan) qoʻrqsang, uni soʻy, oyoq kiyimini (belgisini) uning qoniga botir, soʻng uni uning yon tomoniga ur. Undan na oʻzing, na hamrohlaringdan birortasi yema», der edilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Зуайб Абу Қабиса унга ҳадис айтиб берди: Аллоҳнинг Набийси ﷺ қурбонлик туяларини жўнатар ва: «Агар улардан бири ҳолдан тойса ва сен унинг (ўлишидан) қўрқсанг, уни сўй, оёқ кийимини (белгисини) унинг қонига ботир, сўнг уни унинг ён томонига ур. Ундан на ўзинг, на ҳамроҳларингдан бирортаси ема», дер эдилар.