حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنِ سِنَانِ بْنِ سَلَمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ ذُؤَيْبًا أَبَا قَبِيصَةَ حَدَّثَهُأَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَبْعَثُ بِالْبُدْنِ فَيَقُولُ إِنْ عَطِبَ مِنْهَا شَيْءٌ فَخَشِيتَ عَلَيْهِ فَانْحَرْهَا وَاغْمِسْ نَعْلَهَا فِي دَمِهَا وَاضْرِبْ صَفْحَتَهَا وَلَا تَأْكُلْ مِنْهَا أَنْتَ وَلَا أَحَدٌ مِنْ رُفْقَتِكَ

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Zuayb Abu Qabisa unga hadis aytib berdi: Allohning Nabiysi ﷺ qurbonlik tuyalarini joʻnatar va: «Agar ulardan biri holdan toysa va sen uning (oʻlishidan) qoʻrqsang, uni soʻy, oyoq kiyimini (belgisini) uning qoniga botir, soʻng uni uning yon tomoniga ur. Undan na oʻzing, na hamrohlaringdan birortasi yema», der edilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Зуайб Абу Қабиса унга ҳадис айтиб берди: Аллоҳнинг Набийси ﷺ қурбонлик туяларини жўнатар ва: «Агар улардан бири ҳолдан тойса ва сен унинг (ўлишидан) қўрқсанг, уни сўй, оёқ кийимини (белгисини) унинг қонига ботир, сўнг уни унинг ён томонига ур. Ундан на ўзинг, на ҳамроҳларингдан бирортаси ема», дер эдилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ سِنَانِ بْنِ سَلَمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ ذُؤَيْبًا أَخْبَرَهُأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَ مَعَهُ بِبَدَنَتَيْنِ وَأَمَرَهُ إِنْ عَرَضَ لَهُمَا شَيْءٌ أَوْ عَطْبَةٌ أَنْ يَنْحَرَهُمَا ثُمَّ يَغْمِسَ نِعَالَهُمَا فِي دِمَائِهِمَا ثُمَّ يَضْرِبَ بِنَعْلِ كُلِّ وَاحِدَةٍ صَفْحَتَهَا وَيُخْلِيَهُمَا لِلنَّاسِ وَلَا يَأْكُلَ مِنْهَا هُوَ وَلَا أَحَدٌ مِنْ أَصْحَابِهِقَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ وَكَانَ يَقُولُ مُرْسَلٌ يَعْنِي مَعْمَرًا عَنْ قَتَادَةَ ثُمَّ كَتَبْتُهُ لَهُ مِنْ كِتَابِ سَعِيدٍ فَأَعْطَيْتُهُ فَنَظَرَ فَقَرَأَهُ فَقَالَ نَعَمْ وَلَكِنِّي أَهَابُ إِذَا لَمْ أَنْظُرْ فِي الْكِتَابِ

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Zuayb unga xabar berdi: Nabiy ﷺ u bilan birga ikkita qurbonlik tuyasini joʻnatdilar va agar ularga biror narsa yuz bersa yoki holdan toysalar, ularni soʻyishni, soʻng oyoq kiyimlarini (belgilarini) qonlariga botirishni, soʻng har birining oyoq kiyimi bilan uning yon tomoniga urishni va ularni odamlar uchun tashlab qoʻyishni, undan na oʻzi, na ashoblaridan birortasi yemasligini buyurdilar. Abdurrazzoq aytdi: U — yaʼni Maʼmar Qatodadan (rivoyat qilib) — buni mursal deb aytar edi; soʻng men uni unga Saidning kitobidan yozib berdim va topshirdim. U qarab, oʻqib chiqdi-da: «Ha, lekin men kitobga qaramaganimda hadiksirayman», dedi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Зуайб унга хабар берди: Набий ﷺ у билан бирга иккита қурбонлик туясини жўнатдилар ва агар уларга бирор нарса юз берса ёки ҳолдан тойсалар, уларни сўйишни, сўнг оёқ кийимларини (белгиларини) қонларига ботиришни, сўнг ҳар бирининг оёқ кийими билан унинг ён томонига уришни ва уларни одамлар учун ташлаб қўйишни, ундан на ўзи, на ашобларидан бирортаси емаслигини буюрдилар. Абдурраззоқ айтди: У — яъни Маъмар Қатодадан (ривоят қилиб) — буни мурсал деб айтар эди; сўнг мен уни унга Саиднинг китобидан ёзиб бердим ва топширдим. У қараб, ўқиб чиқди-да: «Ҳа, лекин мен китобга қарамаганимда ҳадиксирайман», деди.