حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي الضُّحَى عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَكُنْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَقَضَى حَاجَتَهُ ثُمَّ جِئْتُهُ بِإِدَاوَةٍ مِنْ مَاءٍ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ شَامِيَّةٌ قَالَ فَلَمْ يَقْدِرْ أَنْ يُخْرِجَ يَدَيْهِ مِنْ كُمَّيْهَا فَأَخْرَجَ يَدَيْهِ مِنْ أَسْفَلِهَا ثُمَّ تَوَضَّأَ وَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ
Mugʻira ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Nabiy ﷺ bilan bir safarda edim. U zot hojatlarini ado etdilar, soʻng men u zotga suv toʻldirilgan idish olib keldim. U zotning ustlarida shomlik jubba bor edi. Qoʻllarini uning yenglaridan chiqara olmadilar, shuning uchun qoʻllarini uning ostidan chiqardilar. Soʻng tahorat qildilar va maxsilariga mash tortdilar.Муғира ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Набий ﷺ билан бир сафарда эдим. У зот ҳожатларини адо этдилар, сўнг мен у зотга сув тўлдирилган идиш олиб келдим. У зотнинг устларида шомлик жубба бор эди. Қўлларини унинг енгларидан чиқара олмадилар, шунинг учун қўлларини унинг остидан чиқардилар. Сўнг таҳорат қилдилар ва махсиларига маш тортдилар.