Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, ikki kundoshdan biri ikkinchisini chodir ustuni bilan urib oʻldirib qoʻydi. Shunda Rasululloh ﷺ diyatni qotil ayolning asabasi (erkak qarindoshlari) zimmasiga, qornidagi homila uchun esa bir qulni (diyat qilib) hukm qildilar. Shunda aʼrobiy: «Na yegan, na ichgan, na tugʻilib ovoz chiqargan kimsaning diyatini menga toʻlatasanmi? Bunday narsa esa bekor ketishi kerak», dedi. Rasululloh ﷺ: «Aʼrobiylarning qofiyabozligiday qofiyabozlik», dedilar va qornidagi homila uchun bir qulni (diyat qilib) hukm qildilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, икки кундошдан бири иккинчисини чодир устуни билан уриб ўлдириб қўйди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ диятни қотил аёлнинг асабаси (эркак қариндошлари) зиммасига, қорнидаги ҳомила учун эса бир қулни (дият қилиб) ҳукм қилдилар. Шунда аъробий: «На еган, на ичган, на туғилиб овоз чиқарган кимсанинг диятини менга тўлатасанми? Бундай нарса эса бекор кетиши керак», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Аъробийларнинг қофиябозлигидай қофиябозлик», дедилар ва қорнидаги ҳомила учун бир қулни (дият қилиб) ҳукм қилдилар.