Nuʼmon ibn Bashir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Allohga qasamki, Alloh bandasining tavbasidan — safarda, yerning huvillagan sahrosida bir daraxt soyasiga panoh topib, uning tagida uxlab qolgan, uygʻonganida esa ulovini topolmagan kishidan koʻra — qattiqroq xursand boʻladi. U bir tepalikka kelib, unga chiqdi va (atrofga) qaradi, hech narsa koʻrmadi. Soʻng boshqasiga kelib qaradi, yana hech narsa koʻrmadi. Shunda u: ‹Oʻzim boʻlgan joyimga qaytaman va oʻlgunimcha shu yerda boʻlaman›, dedi. Bas, u (qaytib) bordi, qarasa, ulovi jilovini sudragancha turgan ekan. Alloh azza va jalla bandasining tavbasidan bu (kishi) oʻz ulovi (topilgani)dan xursand boʻlganidan ham koʻra qattiqroq xursand boʻladi».Нуъмон ибн Башир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Аллоҳга қасамки, Аллоҳ бандасининг тавбасидан — сафарда, ернинг ҳувиллаган саҳросида бир дарахт соясига паноҳ топиб, унинг тагида ухлаб қолган, уйғонганида эса уловини тополмаган кишидан кўра — қаттиқроқ хурсанд бўлади. У бир тепаликка келиб, унга чиқди ва (атрофга) қаради, ҳеч нарса кўрмади. Сўнг бошқасига келиб қаради, яна ҳеч нарса кўрмади. Шунда у: ‹Ўзим бўлган жойимга қайтаман ва ўлгунимча шу ерда бўламан›, деди. Бас, у (қайтиб) борди, қараса, улови жиловини судраганча турган экан. Аллоҳ азза ва жалла бандасининг тавбасидан бу (киши) ўз улови (топилгани)дан хурсанд бўлганидан ҳам кўра қаттиқроқ хурсанд бўлади».