حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنِ الْبَرَاءِ قَالَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً بِالْحُدَيْبِيَةِ وَالْحُدَيْبِيَةُ بِئْرٌ فَنَزَحْنَاهَا فَلَمْ نَتْرُكْ فِيهَا شَيْئًا فَذُكِرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَ فَجَلَسَ عَلَى شَفِيرِهَا فَدَعَا بِإِنَاءٍ فَمَضْمَضَ ثُمَّ مَجَّهُ فِيهِ ثُمَّ تَرَكْنَاهَا غَيْرَ بَعِيدٍ فَأَصْدَرَتْنَا نَحْنُ وَرِكَابُنَا نَشْرَبُ مِنْهَا مَا شِئْنَا
Baro ibn Ozib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Hudaybiyada Rasululloh ﷺ bilan birga bir ming toʻrt yuz kishi edik. Hudaybiya bir quduq edi; biz uni tortib boʻshatdik va unda hech narsa qoldirmadik. Bu Nabiy ﷺga aytildi. U zot kelib, uning chetiga oʻtirdilar va bir idish soʻradilar, ogʻizlarini chayib, soʻng uni unga tupurdilar. Soʻng biz uni uzoq tark qilmadik; u bizni ham, ulovlarimizni ham qondirdi — undan xohlaganimizcha ichdik.Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Ҳудайбияда Расулуллоҳ ﷺ билан бирга бир минг тўрт юз киши эдик. Ҳудайбия бир қудуқ эди; биз уни тортиб бўшатдик ва унда ҳеч нарса қолдирмадик. Бу Набий ﷺга айтилди. У зот келиб, унинг четига ўтирдилар ва бир идиш сўрадилар, оғизларини чайиб, сўнг уни унга тупурдилар. Сўнг биз уни узоқ тарк қилмадик; у бизни ҳам, уловларимизни ҳам қондирди — ундан хоҳлаганимизча ичдик.