حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ وَيَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ قَالَ سَمِعْتُ زَيْدَ بْنَ أَرْقَمَ قَالَ ابْنُ أَبِي بُكَيْرٍ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ قَالَخَرَجْتُ مَعَ عَمِّي فِي غَزَاةٍ فَسَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ ابْنِ سَلُولَ يَقُولُ لِأَصْحَابِهِ لَا تُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ وَلَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَمِّي فَذَكَرَهُ عَمِّي لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرْسَلَ إِلَيَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَدَّثْتُهُ فَأَرْسَلَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيِّ ابْنِ سَلُولَ وَأَصْحَابِهِ فَحَلَفُوا مَا قَالُوا فَكَذَّبَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَصَدَّقَهُ فَأَصَابَنِي هَمٌّ لَمْ يُصِيبُنِي مِثْلُهُ قَطُّ وَجَلَسْتُ فِي الْبَيْتِ فَقَالَ عَمِّي مَا أَرَدْتَ إِلَى أَنْ كَذَّبَكَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَقَتَكَ قَالَ حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {إِذَا جَاءَكَ الْمُنَافِقُونَ} قَالَ فَبَعَثَ إِلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَرَأَهَا ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ صَدَّقَكَ
Zayd ibn Arqam (roziyallohu anhu) aytdi: Men amakim bilan birga bir gʻazotga chiqdim va Abdulloh ibn Ubayy ibn Salulning oʻz sheriklariga: «Rasululloh huzuridagilarga sarf-xarajat qilmanglar. Agar Madinaga qaytsak, albatta aziz boʻlgan undan xor boʻlganni chiqarib yuboradi», deyotganini eshitdim. Buni amakimga aytdim, amakim esa buni Rasululloh ﷺga zikr qildi. Shunda Nabiy ﷺ menga (odam) yubordilar, men u zotga (eshitganimni) soʻzlab berdim. Soʻng u zot Abdulloh ibn Ubayy ibn Salul va uning sheriklariga (odam) yubordilar, ular esa bunday demaganliklariga qasam ichdilar. Shunday qilib, Rasululloh ﷺ meni yolgʻonchi sanab, uni tasdiqladilar. Shunda menga hech qachon yetmagan (qattiq) bir gʻam yetdi va men uyda oʻtirib qoldim. Amakim: «Nima maqsad qilgan eding — Nabiy ﷺ seni yolgʻonchi sanadilar va senga gʻazab qildilar», dedi. Toki Alloh azza va jalla {Iza jaakal-munofiquun}ni nozil qildi. Soʻng Rasululloh ﷺ menga (odam) yuborib, uni oʻqidilar, keyin: «Albatta, Alloh azza va jalla seni tasdiqladi», dedilar.Зайд ибн Арқам (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен амаким билан бирга бир ғазотга чиқдим ва Абдуллоҳ ибн Убайй ибн Салулнинг ўз шерикларига: «Расулуллоҳ ҳузуридагиларга сарф-харажат қилманглар. Агар Мадинага қайтсак, албатта азиз бўлган ундан хор бўлганни чиқариб юборади», деётганини эшитдим. Буни амакимга айтдим, амаким эса буни Расулуллоҳ ﷺга зикр қилди. Шунда Набий ﷺ менга (одам) юбордилар, мен у зотга (эшитганимни) сўзлаб бердим. Сўнг у зот Абдуллоҳ ибн Убайй ибн Салул ва унинг шерикларига (одам) юбордилар, улар эса бундай демаганликларига қасам ичдилар. Шундай қилиб, Расулуллоҳ ﷺ мени ёлғончи санаб, уни тасдиқладилар. Шунда менга ҳеч қачон етмаган (қаттиқ) бир ғам етди ва мен уйда ўтириб қолдим. Амаким: «Нима мақсад қилган эдинг — Набий ﷺ сени ёлғончи санадилар ва сенга ғазаб қилдилар», деди. Токи Аллоҳ азза ва жалла {Иза жаакал-мунофиқуун}ни нозил қилди. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ менга (одам) юбориб, уни ўқидилар, кейин: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла сени тасдиқлади», дедилар.