حَدَّثَنَا عَبْدُ الْأَعْلَى عَنْ يُونُسَ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ فِي مَسِيرٍ فَعَرَّسُوا فَنَامُوا عَنْ صَلَاةِ الصُّبْحِ فَلَمْ يَسْتَيْقِظُوا حَتَّى طَلَعَتْ الشَّمْسُ فَلَمَّا ارْتَفَعَتْ وَانْبَسَطَتْ أَمَرَ إِنْسَانًا فَأَذَّنَ فَصَلَّوْا الرَّكْعَتَيْنِ فَلَمَّا حَانَتْ الصَّلَاةُ صَلَّوْا
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ bir safarda edilar. (Kechaning oxirida) tushib dam oldilar va bomdod namozidan uxlab qolishdi; quyosh chiqquncha uygʻonmadilar. Quyosh koʻtarilib, (nuri) yoyilganda, u zot bir kishiga buyurdilar, u azon aytdi; soʻng ular ikki rakaat oʻqidilar. Namoz vaqti boʻlganda esa (farzni) oʻqidilar.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ бир сафарда эдилар. (Кечанинг охирида) тушиб дам олдилар ва бомдод намозидан ухлаб қолишди; қуёш чиққунча уйғонмадилар. Қуёш кўтарилиб, (нури) ёйилганда, у зот бир кишига буюрдилар, у азон айтди; сўнг улар икки ракаат ўқидилар. Намоз вақти бўлганда эса (фарзни) ўқидилар.