حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا بَهْزُ بْنُ حَكِيمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا قَوْمٌ نَتَسَاءَلُ أَمْوَالَنَا قَالَ يَتَسَاءَلُ الرَّجُلُ فِي الْجَائِحَةِ أَوْ الْفَتْقِ لِيُصْلِحَ بِهِ بَيْنَ قَوْمِهِ فَإِذَا بَلَغَ أَوْ كَرَبَ اسْتَعَفَّ
Muoviya ibn Hayda (roziyallohu anhu) aytdi: Men: «Ey Allohning Rasuli, biz bir-birimizdan mol soʻraydigan qavmmiz», dedim. U zot: «Kishi ofat paytida yoki (qavmi orasidagi) yoriqni — nizoni isloh qilish uchun soʻraydi. Qachonki (yetarlisiga) yetsa yoki yaqinlashsa, oʻzini tiysin», dedilar.Муовия ибн Ҳайда (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, биз бир-биримиздан мол сўрайдиган қавммиз», дедим. У зот: «Киши офат пайтида ёки (қавми орасидаги) ёриқни — низони ислоҳ қилиш учун сўрайди. Қачонки (етарлисига) етса ёки яқинлашса, ўзини тийсин», дедилар.