Abdulloh ibn as-Somit (rahimahulloh) aytdi: Ziyod Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)ni Xurosonga voliy qilib yubormoqchi boʻldi, u esa bosh tortdi. Shunda sheriklari unga: «Xuroson (voliyligi)ni tark etdingmi?» dedilar. U dedi: «Allohga qasamki, men uning issigʻida namoz oʻqishim, sizlar esa uning sovugʻida namoz oʻqishingiz meni xursand qilmaydi. Men dushman roʻparasida turgan chogʻimda Ziyoddan menga bir maktub kelishidan qoʻrqaman: agar (buyrugʻiga qarshi) davom etsam halok boʻlaman, agar qaytsam boʻynim uriladi». Soʻng (Ziyod) Hakam ibn Amr al-Gʻiforiyni unga (voliy qilishni) istadi, u esa uning buyrugʻiga boʻysundi. Shunda Imron: «Menga Hakamni chaqiradigan biror kishi yoʻqmi?» dedi. Elchi bordi, Hakam esa uning oldiga keldi va huzuriga kirdi. Imron Hakamga: «Rasululloh ﷺning: ‹Alloh tabaraka va taologa isyon qilishda hech kimga itoat yoʻqdir›, deganlarini eshitganmisan?» dedi. U: «Ha», dedi. Shunda Imron: «Allohga hamd boʻlsin», — yoki: «Allohu akbar», — dedi.Абдуллоҳ ибн ас-Сомит (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Зиёд Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)ни Хуросонга волий қилиб юбормоқчи бўлди, у эса бош тортди. Шунда шериклари унга: «Хуросон (волийлиги)ни тарк этдингми?» дедилар. У деди: «Аллоҳга қасамки, мен унинг иссиғида намоз ўқишим, сизлар эса унинг совуғида намоз ўқишингиз мени хурсанд қилмайди. Мен душман рўпарасида турган чоғимда Зиёддан менга бир мактуб келишидан қўрқаман: агар (буйруғига қарши) давом этсам ҳалок бўламан, агар қайтсам бўйним урилади». Сўнг (Зиёд) Ҳакам ибн Амр ал-Ғифорийни унга (волий қилишни) истади, у эса унинг буйруғига бўйсунди. Шунда Имрон: «Менга Ҳакамни чақирадиган бирор киши йўқми?» деди. Элчи борди, Ҳакам эса унинг олдига келди ва ҳузурига кирди. Имрон Ҳакамга: «Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Аллоҳ табарака ва таолога исён қилишда ҳеч кимга итоат йўқдир›, деганларини эшитганмисан?» деди. У: «Ҳа», деди. Шунда Имрон: «Аллоҳга ҳамд бўлсин», — ёки: «Аллоҳу акбар», — деди.