حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ قَالَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا خَرَجَ مُسَافِرًا يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَالْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ وَدَعْوَةِ الْمَظْلُومِ وَسُوءِ الْمَنْظَرِ فِي الْأَهْلِ وَالْمَالِ
Abdulloh ibn Sarjis (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ safarga chiqsalar: «Allohim, safarning mashaqqatidan, qaytishdagi gʻam-alamdan, izzatdan soʻng xorlikka tushib qolishdan, mazlumning duosidan hamda ahlim va molimda yomon manzarani koʻrishdan Senga panoh soʻrayman», derdilar.Абдуллоҳ ибн Саржис (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ сафарга чиқсалар: «Аллоҳим, сафарнинг машаққатидан, қайтишдаги ғам-аламдан, иззатдан сўнг хорликка тушиб қолишдан, мазлумнинг дуосидан ҳамда аҳлим ва молимда ёмон манзарани кўришдан Сенга паноҳ сўрайман», дердилар.