حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَأَنَّ أَهْلَ بَيْتٍ كَانُوا بِالْحَرَّةِ مُحْتَاجِينَ قَالَ فَمَاتَتْ عِنْدَهُمْ نَاقَةٌ لَهُمْ أَوْ لِغَيْرِهِمْ فَرَخَّصَ لَهُمْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أَكْلِهَا قَالَ فَعَصَمَتْهُمْ بَقِيَّةَ شِتَائِهِمْ أَوْ سَنَتِهِمْ
Jobir ibn Samura (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Harrada bir uy ahli muhtoj holda edilar. Ularning huzurida oʻzlariniki yoki boshqaning bir tuyasi oʻlib qoldi. Shunda Nabiy ﷺ ularga uni yeyishga ruxsat berdilar. U dedi: Oʻsha (tuya) ularni qishlarining yoki yillarining qolgan qismida (ochlikdan) saqlab qoldi.Жобир ибн Самура (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Ҳаррада бир уй аҳли муҳтож ҳолда эдилар. Уларнинг ҳузурида ўзлариники ёки бошқанинг бир туяси ўлиб қолди. Шунда Набий ﷺ уларга уни ейишга рухсат бердилар. У деди: Ўша (туя) уларни қишларининг ёки йилларининг қолган қисмида (очликдан) сақлаб қолди.