حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ قَالَ نَبَّأَنِي جَابِرُ بْنُ سَمُرَةَ قَالَكَانَ مُؤَذِّنُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُؤَذِّنُ ثُمَّ يُمْهِلُ فَلَا يُقِيمُ حَتَّى إِذَا رَأَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ أَقَامَ حِينَ يَرَهُ
Simok ibn Harb aytadi: Jobir ibn Samura menga xabar berib dedi: Rasululloh ﷺ ning muazzinlari azon aytar, soʻng muhlat berar, iqomat aytmas edi; Rasululloh ﷺ ning chiqqanlarini koʻrgach, u zotni koʻrgan zahoti iqomat aytar edi.Симок ибн Ҳарб айтади: Жобир ибн Самура менга хабар бериб деди: Расулуллоҳ ﷺ нинг муаззинлари азон айтар, сўнг муҳлат берар, иқомат айтмас эди; Расулуллоҳ ﷺ нинг чиққанларини кўргач, у зотни кўрган заҳоти иқомат айтар эди.