Mujammiʼ ibn Joriya (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ Dajjolni zikr qilib: «Uni Ibn Maryam Lud darvozasi oldida oʻldiradi», dedilar.Мужаммиъ ибн Жория (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ Дажжолни зикр қилиб: «Уни Ибн Марям Луд дарвозаси олдида ўлдиради», дедилар.
Mujammiʼ ibn Joriya al-Ansoriy (roziyallohu anhu) — u Qurʼonni oʻqigan qorilardan biri edi — aytdi: Biz Hudaybiyada hozir boʻldik. Undan qaytayotganimizda, birdan odamlar tuyalarini choptirib ketayotgan edilar. Odamlar bir-birlariga: «Odamlarga nima boʻldi?» deyishdi. Ular: «Rasululloh ﷺga vahiy nozil qilindi», deyishdi. Biz ham odamlar bilan birga shoshilib chiqdik va Rasululloh ﷺni Kuroʼul-Gʻamiym oldida ulovlari ustida turgan holda topdik. Odamlar u zotning huzurlariga yigʻildilar, u zot esa ularga {Albatta, Biz senga ochiq-oydin fath ato etdik}ni oʻqib berdilar. Shunda Rasululloh ﷺning sahobalaridan bir kishi: «Ey Allohning Rasuli, bu fathmi?» dedi. U zot: «Ha, Muhammadning joni qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, bu albatta fathdir», dedilar. Soʻng Xaybar Hudaybiya ahliga taqsim qilindi; u zot Hudaybiyada hozir boʻlganlardan boshqa hech kimni ularga qoʻshmadilar. Rasululloh ﷺ uni oʻn sakkiz ulushga boʻlib taqsimladilar. Qoʻshin bir ming besh yuz kishi edi, ular orasida uch yuz otliq bor edi. U zot otliqqa ikki ulush, piyodaga bir ulush berdilar.Мужаммиъ ибн Жория ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) — у Қуръонни ўқиган қорилардан бири эди — айтди: Биз Ҳудайбияда ҳозир бўлдик. Ундан қайтаётганимизда, бирдан одамлар туяларини чоптириб кетаётган эдилар. Одамлар бир-бирларига: «Одамларга нима бўлди?» дейишди. Улар: «Расулуллоҳ ﷺга ваҳий нозил қилинди», дейишди. Биз ҳам одамлар билан бирга шошилиб чиқдик ва Расулуллоҳ ﷺни Курўул-Ғамийм олдида уловлари устида турган ҳолда топдик. Одамлар у зотнинг ҳузурларига йиғилдилар, у зот эса уларга {Албатта, Биз сенга очиқ-ойдин фатҳ ато этдик}ни ўқиб бердилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺнинг саҳобаларидан бир киши: «Эй Аллоҳнинг Расули, бу фатҳми?» деди. У зот: «Ҳа, Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, бу албатта фатҳдир», дедилар. Сўнг Хайбар Ҳудайбия аҳлига тақсим қилинди; у зот Ҳудайбияда ҳозир бўлганлардан бошқа ҳеч кимни уларга қўшмадилар. Расулуллоҳ ﷺ уни ўн саккиз улушга бўлиб тақсимладилар. Қўшин бир минг беш юз киши эди, улар орасида уч юз отлиқ бор эди. У зот отлиққа икки улуш, пиёдага бир улуш бердилар.