حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى قَالَ حَدَّثَنَا مُجَمِّعُ بْنُ يَعْقُوبَ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ عَنْ عَمِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ عَمِّهِ مُجَمِّعِ ابْنِ جَارِيَةَ الْأَنْصَارِيِّوَكَانَ أَحَدَ الْقُرَّاءِ الَّذِينَ قَرَءُوا الْقُرْآنَ قَالَ شَهِدْنَا الْحُدَيْبِيَةَ فَلَمَّا انْصَرَفْنَا عَنْهَا إِذَا النَّاسُ يُنْفِرُونَ الْأَبَاعِرَ فَقَالَ النَّاسُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ مَا لِلنَّاسِ قَالُوا أُوحِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَخَرَجْنَا مَعَ النَّاسِ نُوجِفُ حَتَّى وَجَدْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى رَاحِلَتِهِ عِنْدَ كُرَاعِ الْغَمِيمِ وَاجْتَمَعَ النَّاسُ إِلَيْهِ فَقَرَأَ عَلَيْهِمْ إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيْ رَسُولَ اللَّهِ وَفَتْحٌ هُوَ قَالَ أَيْ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ إِنَّهُ لَفَتْحٌ فَقُسِمَتْ خَيْبَرُ عَلَى أَهْلِ الْحُدَيْبِيَةِ لَمْ يُدْخِلْ مَعَهُمْ فِيهَا أَحَدًا إِلَّا مَنْ شَهِدَ الْحُدَيْبِيَةَ فَقَسَمَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى ثَمَانِيَةَ عَشَرَ سَهْمًا وَكَانَ الْجَيْشُ أَلْفًا وَخَمْسَ مِائَةٍ فِيهِمْ ثَلَاثُ مِائَةِ فَارِسٍ فَأَعْطَى الْفَارِسَ سَهْمَيْنِ وَأَعْطَى الرَّاجِلَ سَهْمًا
Mujammiʼ ibn Joriya al-Ansoriy (roziyallohu anhu) — u Qurʼonni oʻqigan qorilardan biri edi — aytdi: Biz Hudaybiyada hozir boʻldik. Undan qaytayotganimizda, birdan odamlar tuyalarini choptirib ketayotgan edilar. Odamlar bir-birlariga: «Odamlarga nima boʻldi?» deyishdi. Ular: «Rasululloh ﷺga vahiy nozil qilindi», deyishdi. Biz ham odamlar bilan birga shoshilib chiqdik va Rasululloh ﷺni Kuroʼul-Gʻamiym oldida ulovlari ustida turgan holda topdik. Odamlar u zotning huzurlariga yigʻildilar, u zot esa ularga {Albatta, Biz senga ochiq-oydin fath ato etdik}ni oʻqib berdilar. Shunda Rasululloh ﷺning sahobalaridan bir kishi: «Ey Allohning Rasuli, bu fathmi?» dedi. U zot: «Ha, Muhammadning joni qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, bu albatta fathdir», dedilar. Soʻng Xaybar Hudaybiya ahliga taqsim qilindi; u zot Hudaybiyada hozir boʻlganlardan boshqa hech kimni ularga qoʻshmadilar. Rasululloh ﷺ uni oʻn sakkiz ulushga boʻlib taqsimladilar. Qoʻshin bir ming besh yuz kishi edi, ular orasida uch yuz otliq bor edi. U zot otliqqa ikki ulush, piyodaga bir ulush berdilar.Мужаммиъ ибн Жория ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу) — у Қуръонни ўқиган қорилардан бири эди — айтди: Биз Ҳудайбияда ҳозир бўлдик. Ундан қайтаётганимизда, бирдан одамлар туяларини чоптириб кетаётган эдилар. Одамлар бир-бирларига: «Одамларга нима бўлди?» дейишди. Улар: «Расулуллоҳ ﷺга ваҳий нозил қилинди», дейишди. Биз ҳам одамлар билан бирга шошилиб чиқдик ва Расулуллоҳ ﷺни Курўул-Ғамийм олдида уловлари устида турган ҳолда топдик. Одамлар у зотнинг ҳузурларига йиғилдилар, у зот эса уларга {Албатта, Биз сенга очиқ-ойдин фатҳ ато этдик}ни ўқиб бердилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺнинг саҳобаларидан бир киши: «Эй Аллоҳнинг Расули, бу фатҳми?» деди. У зот: «Ҳа, Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, бу албатта фатҳдир», дедилар. Сўнг Хайбар Ҳудайбия аҳлига тақсим қилинди; у зот Ҳудайбияда ҳозир бўлганлардан бошқа ҳеч кимни уларга қўшмадилар. Расулуллоҳ ﷺ уни ўн саккиз улушга бўлиб тақсимладилар. Қўшин бир минг беш юз киши эди, улар орасида уч юз отлиқ бор эди. У зот отлиққа икки улуш, пиёдага бир улуш бердилар.