حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ الْقَوَارِيرِيُّ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ شُعْبَةَ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ عَزْرَةَ عَنْ الْحَسَنِ الْعُرَنِيِّ عَنْ يَحْيَى بْنِ الْجَزَّارِ عَنْ ابْنِ أَبِي لَيْلَىعَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ فِي هَذِهِ الْآيَةِ {وَلَنُذِيقَنَّهُمْ مِنْ الْعَذَابِ الْأَدْنَى دُونَ الْعَذَابِ الْأَكْبَرِ} قَالَ الْمُصِيبَاتُ وَالدُّخَانُ قَدْ مَضَيَا وَالْبَطْشَةُ وَاللِّزَامُ
Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U {Albatta, Biz ularga eng katta azobdan oldin eng yaqin azobdan totdiramiz} (Sajda 21) degan oyat haqida: «Musibatlar va tutun — bu ikkisi oʻtib boʻldi; (qolgani) tutish va lizomdir», dedi.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У {Албатта, Биз уларга энг катта азобдан олдин энг яқин азобдан тотдирамиз} (Сажда 21) деган оят ҳақида: «Мусибатлар ва тутун — бу иккиси ўтиб бўлди; (қолгани) тутиш ва лизомдир», деди.