حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ خُثَيْمٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ يَعْنِي ابْنَ الْأَشْتَرِ عَنْ أَبِيهِأَنَّ أَبَا ذَرٍّ حَضَرَهُ الْمَوْتُ وَهُوَ بِالرَّبَذَةِ فَبَكَتْ امْرَأَتُهُ فَقَالَ مَا يُبْكِيكِ قَالَتْ أَبْكِي لَا يَدَ لِي بِنَفْسِكَ وَلَيْسَ عِنْدِي ثَوْبٌ يَسَعُكَ كَفَنًا فَقَالَ لَا تَبْكِي فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ وَأَنَا عِنْدَهُ فِي نَفَرٍ يَقُولُ لَيَمُوتَنَّ رَجُلٌ مِنْكُمْ بِفَلَاةٍ مِنْ الْأَرْضِ يَشْهَدُهُ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ فَكُلُّ مَنْ كَانَ مَعِي فِي ذَلِكَ الْمَجْلِسِ مَاتَ فِي جَمَاعَةٍ وَفُرْقَةٍ فَلَمْ يَبْقَ مِنْهُمْ غَيْرِي وَقَدْ أَصْبَحْتُ بِالْفَلَاةِ أَمُوتُ فَرَاقِبِي الطَّرِيقَ فَإِنَّكِ سَوْفَ تَرَيْنَ مَا أَقُولُ فَإِنِّي وَاللَّهِ مَا كَذَبْتُ وَلَا كُذِبْتُ قَالَتْ وَأَنَّى ذَلِكَ وَقَدْ انْقَطَعَ الْحَاجُّ قَالَ رَاقِبِي الطَّرِيقَ قَالَ فَبَيْنَا هِيَ كَذَلِكَ إِذَا هِيَ بِالْقَوْمِ تَخُدُّ بِهِمْ رَوَاحِلُهُمْ كَأَنَّهُمْ الرَّخَمُ فَأَقْبَلَ الْقَوْمُ حَتَّى وَقَفُوا عَلَيْهَا فَقَالُوا مَا لَكِ قَالَتْ امْرُؤٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ تُكَفِّنُونَهُ وَتُؤْجَرُونَ فِيهِ قَالُوا وَمَنْ هُوَ قَالَتْ أَبُو ذَرٍّ فَفَدَوْهُ بِآبَائِهِمْ وَأُمَّهَاتِهِمْ وَوَضَعُوا سِيَاطَهُمْ فِي نُحُورِهَا يَبْتَدِرُونَهُ فَقَالَ أَبْشِرُوا أَنْتُمْ النَّفَرُ الَّذِينَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيكُمْ مَا قَالَ أَبْشِرُوا سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَا مِنْ امْرَأَيْنِ مُسْلِمَيْنِ هَلَكَ بَيْنَهُمَا وَلَدَانِ أَوْ ثَلَاثَةٌ فَاحْتَسَبَا
Ibrohim ibn al-Ashtar otasidan rivoyat qiladiki, Abu Zarr (roziyallohu anhu)ga Rabazada oʻlim keldi va xotini yigʻladi. U: «Nega yigʻlaysan?» dedi. U (xotini): «Oʻzingga (kuchim) yetmayotgani va menda seni kafanlashga yetadigan bir kiyim yoʻqligi uchun yigʻlayapman», dedi. U: «Yigʻlama. Chunki men bir kuni Rasululloh ﷺning huzurlarida bir necha kishi bilan birga ekanimda u zotning: ‹Sizlardan bir kishi, albatta, yerning bir chekka sahrosida oʻladi, unda moʻminlardan bir jamoa hozir boʻladi›, deyayotganlarini eshitganman. Oʻsha majlisda men bilan birga boʻlganlarning hammasi jamoa ichida va (odamlar) orasida oʻldi; ulardan mendan boshqasi qolmadi. Men esa sahroda oʻlayotibman. Bas, yoʻlni kuzatib tur — tez orada men aytgan narsani koʻrasan. Allohga qasamki, men yolgʻon aytmadim va menga yolgʻon aytilmadi», dedi. U (xotini): «Bu qanday boʻlsin, hojilar (yoʻli) uzilib qolgan-ku?» dedi. U: «Yoʻlni kuzat», dedi. U shu holda turganida, birdan ulovlari ularni goʻyo tasqaralar (uchgani) kabi tez olib kelayotgan bir qavmga koʻzi tushdi. Qavm kelib, uning oldida toʻxtadi va: «Senga nima boʻldi?» dedilar. U: «Musulmonlardan bir kishi (bor) — uni kafanlaysizlar va bunda ajr olasizlar», dedi. Ular: «U kim?» dedilar. U: «Abu Zarr», dedi. Shunda ular ota-onalarini unga fido qilib, qamchilarini tuyalarining koʻkraklariga urib, unga (yetishga) shoshildilar. U: «Xushxabar boʻlsin sizlarga! Sizlar — Rasululloh ﷺ haqingizda aytganlarini aytgan oʻsha kishilarsiz. Xushxabar boʻlsin! Men Rasululloh ﷺning shunday deyayotganlarini eshitdim: ‹Qaysi ikki musulmonning ikki yoki uch farzandi halok boʻlsa-yu, ikkovi (ajrini Allohdan) umid qilsa...›», dedi.Иброҳим ибн ал-Аштар отасидан ривоят қиладики, Абу Зарр (розияллоҳу анҳу)га Рабазада ўлим келди ва хотини йиғлади. У: «Нега йиғлайсан?» деди. У (хотини): «Ўзингга (кучим) етмаётгани ва менда сени кафанлашга етадиган бир кийим йўқлиги учун йиғлаяпман», деди. У: «Йиғлама. Чунки мен бир куни Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларида бир неча киши билан бирга эканимда у зотнинг: ‹Сизлардан бир киши, албатта, ернинг бир чекка саҳросида ўлади, унда мўминлардан бир жамоа ҳозир бўлади›, деяётганларини эшитганман. Ўша мажлисда мен билан бирга бўлганларнинг ҳаммаси жамоа ичида ва (одамлар) орасида ўлди; улардан мендан бошқаси қолмади. Мен эса саҳрода ўлаётибман. Бас, йўлни кузатиб тур — тез орада мен айтган нарсани кўрасан. Аллоҳга қасамки, мен ёлғон айтмадим ва менга ёлғон айтилмади», деди. У (хотини): «Бу қандай бўлсин, ҳожилар (йўли) узилиб қолган-ку?» деди. У: «Йўлни кузат», деди. У шу ҳолда турганида, бирдан уловлари уларни гўё тасқаралар (учгани) каби тез олиб келаётган бир қавмга кўзи тушди. Қавм келиб, унинг олдида тўхтади ва: «Сенга нима бўлди?» дедилар. У: «Мусулмонлардан бир киши (бор) — уни кафанлайсизлар ва бунда ажр оласизлар», деди. Улар: «У ким?» дедилар. У: «Абу Зарр», деди. Шунда улар ота-оналарини унга фидо қилиб, қамчиларини туяларининг кўкракларига уриб, унга (етишга) шошилдилар. У: «Хушхабар бўлсин сизларга! Сизлар — Расулуллоҳ ﷺ ҳақингизда айтганларини айтган ўша кишиларсиз. Хушхабар бўлсин! Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деяётганларини эшитдим: ‹Қайси икки мусулмоннинг икки ёки уч фарзанди ҳалок бўлса-ю, иккови (ажрини Аллоҳдан) умид қилса...›», деди.