حَدَّثَنَا يَحْيَى حَدَّثَنَا قُدَامَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَتْنِي جَسْرَةُ بِنْتُ دَجَاجَةَ أَنَّهَاانْطَلَقَتْ مُعْتَمِرَةً فَانْتَهَتْ إِلَى الرَّبَذَةِ فَسَمِعَتْ أَبَا ذَرٍّ يَقُولُ قَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةً مِنْ اللَّيَالِي فِي صَلَاةِ الْعِشَاءِ فَصَلَّى بِالْقَوْمِ ثُمَّ تَخَلَّفَ أَصْحَابٌ لَهُ يُصَلُّونَ فَلَمَّا رَأَى قِيَامَهُمْ وَتَخَلُّفَهُمْ انْصَرَفَ إِلَى رَحْلِهِ فَلَمَّا رَأَى الْقَوْمَ قَدْ أَخْلَوْا الْمَكَانَ رَجَعَ إِلَى مَكَانِهِ فَصَلَّى فَجِئْتُ فَقُمْتُ خَلْفَهُ فَأَوْمَأَ إِلَيَّ بِيَمِينِهِ فَقُمْتُ عَنْ يَمِينِهِ ثُمَّ جَاءَ ابْنُ مَسْعُودٍ فَقَامَ خَلْفِي وَخَلْفَهُ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ بِشِمَالِهِ فَقَامَ عَنْ شِمَالِهِ فَقُمْنَا ثَلَاثَتُنَا يُصَلِّي كُلُّ رَجُلٍ مِنَّا بِنَفْسِهِ وَيَتْلُو مِنْ الْقُرْآنِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَتْلُوَ فَقَامَ بِآيَةٍ مِنْ الْقُرْآنِ يُرَدِّدُهَا حَتَّى صَلَّى الْغَدَاةَ فَبَعْدَ أَنْ أَصْبَحْنَا أَوْمَأْتُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ أَنْ سَلْهُ مَا أَرَادَ إِلَى مَا صَنَعَ الْبَارِحَةَ فَقَالَ ابْنُ مَسْعُودٍ بِيَدِهِ لَا أَسْأَلُهُ عَنْ شَيْءٍ حَتَّى يُحَدِّثَ إِلَيَّ فَقُلْتُ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي قُمْتَ بِآيَةٍ مِنْ الْقُرْآنِ وَمَعَكَ الْقُرْآنُ لَوْ فَعَلَ هَذَا بَعْضُنَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ قَالَ دَعَوْتُ لِأُمَّتِي قَالَ فَمَاذَا أُجِبْتَ أَوْ مَاذَا رُدَّ عَلَيْكَ قَالَ أُجِبْتُ بِالَّذِي لَوْ اطَّلَعَ عَلَيْهِ كَثِيرٌ مِنْهُمْ طَلْعَةً تَرَكُوا الصَّلَاةَ قَالَ أَفَلَا أُبَشِّرُ النَّاسَ قَالَ بَلَى فَانْطَلَقْتُ مُعْنِقًا قَرِيبًا مِنْ قَذْفَةٍ بِحَجَرٍ فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ إِنْ تَبْعَثْ إِلَى النَّاسِ بِهَذَا
Jasra bint Dajoja (rahimahalloh) umra qilish uchun yoʻlga chiqdi va Rabazaga yetdi. U yerda Abu Zarrning shunday deganini eshitdi: Nabiy ﷺ kechalardan bir kechada xufton namoziga turib, odamlarga imomlik qildilar. Soʻng baʼzi sahobalari (masjidda) qolib, namoz oʻqiy boshladilar. U zot ularning turganini va (masjidda) qolganini koʻrganlarida oʻz manzillariga qaytdilar. Odamlar joyni boʻshatganini koʻrganlarida esa yana oʻz joylariga qaytib, namoz oʻqidilar. Men kelib, u zotning orqalarida turdim. U zot oʻng qoʻllari bilan menga ishora qildilar, men oʻng tomonlarida turdim. Soʻng Ibn Masʼud kelib, mening va u zotning ortida turdi. U zot unga chap qoʻllari bilan ishora qildilar, u chap tomonlarida turdi. Uchovimiz turdik: har birimiz oʻzicha namoz oʻqir va Qurʼondan Alloh xohlagan miqdorda tilovat qilar edik. U zot esa Qurʼondan bir oyat bilan turib, uni takrorlar edilar — toki bomdodni oʻqiganlaricha. Tong otganidan keyin men Abdulloh ibn Masʼudga: «U zotdan soʻra, kecha qilgan ishlaridan nimani iroda qilgan ekanlar», deb ishora qildim. Ibn Masʼud qoʻli bilan (ishora qilib): «Men u zotdan hech narsa soʻramayman, toki oʻzlari menga soʻzlab bermagunlaricha», dedi. Shunda men: «Otam va onam sizga fido boʻlsin, siz Qurʼondan bir oyat bilan turdingiz, holbuki Qurʼon sizning huzuringizda (butun) edi. Agar bizdan biri shunday qilganida, biz unga taʼna qilardik», dedim. U zot: «Men ummatim uchun duo qildim», dedilar. Men: «Sizga nima javob berildi yoki sizga nima qaytarildi?» dedim. U zot: «Menga shunday javob berildiki, agar ularning koʻplari unga bir nazar tashlasalar, namozni tark qilib qoʻyar edilar», dedilar. Men: «Odamlarga bashorat bermaymi?» dedim. U zot: «Ha», dedilar. Men bir tosh otimi qadar shoshilib joʻnadim. Shunda Umar: «Ey Allohning Rasuli, agar siz odamlarga buni yuborsangiz...» dedi.Жасра бинт Дажожа (раҳимаҳаллоҳ) умра қилиш учун йўлга чиқди ва Рабазага етди. У ерда Абу Заррнинг шундай деганини эшитди: Набий ﷺ кечалардан бир кечада хуфтон намозига туриб, одамларга имомлик қилдилар. Сўнг баъзи саҳобалари (масжидда) қолиб, намоз ўқий бошладилар. У зот уларнинг турганини ва (масжидда) қолганини кўрганларида ўз манзилларига қайтдилар. Одамлар жойни бўшатганини кўрганларида эса яна ўз жойларига қайтиб, намоз ўқидилар. Мен келиб, у зотнинг орқаларида турдим. У зот ўнг қўллари билан менга ишора қилдилар, мен ўнг томонларида турдим. Сўнг Ибн Масъуд келиб, менинг ва у зотнинг ортида турди. У зот унга чап қўллари билан ишора қилдилар, у чап томонларида турди. Учовимиз турдик: ҳар биримиз ўзича намоз ўқир ва Қуръондан Аллоҳ хоҳлаган миқдорда тиловат қилар эдик. У зот эса Қуръондан бир оят билан туриб, уни такрорлар эдилар — токи бомдодни ўқиганларича. Тонг отганидан кейин мен Абдуллоҳ ибн Масъудга: «У зотдан сўра, кеча қилган ишларидан нимани ирода қилган эканлар», деб ишора қилдим. Ибн Масъуд қўли билан (ишора қилиб): «Мен у зотдан ҳеч нарса сўрамайман, токи ўзлари менга сўзлаб бермагунларича», деди. Шунда мен: «Отам ва онам сизга фидо бўлсин, сиз Қуръондан бир оят билан турдингиз, ҳолбуки Қуръон сизнинг ҳузурингизда (бутун) эди. Агар биздан бири шундай қилганида, биз унга таъна қилардик», дедим. У зот: «Мен умматим учун дуо қилдим», дедилар. Мен: «Сизга нима жавоб берилди ёки сизга нима қайтарилди?» дедим. У зот: «Менга шундай жавоб берилдики, агар уларнинг кўплари унга бир назар ташласалар, намозни тарк қилиб қўяр эдилар», дедилар. Мен: «Одамларга башорат бермайми?» дедим. У зот: «Ҳа», дедилар. Мен бир тош отими қадар шошилиб жўнадим. Шунда Умар: «Эй Аллоҳнинг Расули, агар сиз одамларга буни юборсангиз...» деди.