حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ هِلَالٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَامِتٍ قَالَ قَالَ أَبُو ذَرٍّخَرَجْنَا مِنْ قَوْمِنَا غِفَارٍ وَكَانُوا يُحِلُّونَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ أَنَا وَأَخِي أُنَيْسٌ وَأُمُّنَا فَانْطَلَقْنَا حَتَّى نَزَلْنَا عَلَى خَالٍ لَنَا ذِي مَالٍ وَذِي هَيْئَةٍ فَأَكْرَمَنَا خَالُنَا فَأَحْسَنَ إِلَيْنَا فَحَسَدَنَا قَوْمُهُ فَقَالُوا إِنَّكَ إِذَا خَرَجْتَ عَنْ أَهْلِكَ خَلَفَكَ إِلَيْهِمْ أُنَيْسٌ فَجَاءَنَا خَالُنَا فَنَثَا عَلَيْهِ مَا قِيلَ لَهُ فَقُلْتُ أَمَّا مَا مَضَى مِنْ مَعْرُوفِكَ فَقَدْ كَدَّرْتَهُ وَلَا جِمَاعَ لَنَا فِيمَا بَعْدُ قَالَ فَقَرَّبْنَا صِرْمَتَنَا فَاحْتَمَلْنَا عَلَيْهَا وَتَغَطَّى خَالُنَا ثَوْبَهُ وَجَعَلَ يَبْكِي قَالَ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى نَزَلْنَا بِحَضْرَةِ مَكَّةَ قَالَ فَنَافَرَ أُنَيْسٌ رَجُلًا عَنْ صِرْمَتِنَا وَعَنْ مِثْلِهَا فَأَتَيَا الْكَاهِنَ فَخَيَّرَ أُنَيْسًا فَأَتَانَا بِصِرْمَتِنَا وَمِثْلِهَا وَقَدْ صَلَّيْتُ يَا ابْنَ أَخِي قَبْلَ أَنْ أَلْقَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثَ سِنِينَ قَالَ فَقُلْتُ لِمَنْ قَالَ لِلَّهِ قَالَ قُلْتُ فَأَيْنَ تَوَجَّهُ قَالَ حَيْثُ وَجَّهَنِي اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ وَأُصَلِّي عِشَاءً حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ أُلْقِيتُ كَأَنِّي خِفَاءٌ قَالَ أَبِي قَالَ أَبُو النَّضْرِ قَالَ سُلَيْمَانُ كَأَنِّي خِفَاءٌ حَتَّى تَعْلُوَنِي الشَّمْسُ قَالَ فَقَالَ أُنَيْسٌ إِنَّ لِي حَاجَةً بِمَكَّةَ فَاكْفِنِي حَتَّى آتِيَكَ قَالَ فَانْطَلَقَ فَرَاثَ عَلَيَّ ثُمَّ أَتَانِي فَقُلْتُ مَا حَبَسَكَ قَالَ لَقِيتُ رَجُلًا يَزْعُمُ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَرْسَلَهُ عَلَى
Abu Zarr (roziyallohu anhu) aytdi: Biz — men, akam Unays va onamiz — qavmimiz Gʻifordan chiqib ketdik; ular harom oyni halol sanar edilar. Yoʻlga tushib, mol-dunyoli va obroʻli bir togʻamiznikiga tushdik. Togʻamiz bizni izzat-ikrom qilib, bizga yaxshilik qildi. Shunda uning qavmi bizga hasad qilib: «Sen oilangdan chiqib ketganingda, Unays ularning oldiga (kirib) oʻrningni egallayapti», dedilar. Togʻamiz kelib, oʻziga aytilgan narsani bizga toʻkib soldi. Men: «Oʻtgan yaxshiliklaringni esa loyqalatib yubording; bundan keyin biz birga boʻlmaymiz», dedim. Soʻng biz tuyalarimizni yaqinlashtirib, ularga (yukimizni) ortdik. Togʻamiz esa kiyimi bilan yuzini yopib, yigʻlay boshladi. Biz yoʻlga chiqib, Makka qarshisiga tushdik. Unays bizning tuyalarimiz va shuncha (tuya) ustiga bir kishi bilan garov bahsiga kirishdi. Ikkovlari kohinning oldiga bordilar, u Unaysni afzal (gʻolib) deb hukm qildi. Bas, Unays bizning tuyalarimizni va shuncha (tuya)ni olib bizga keldi. Ey jiyanim, men Rasululloh ﷺni uchratishimdan uch yil oldin ham namoz oʻqir edim. Men (Unaysga): «Kimga (oʻqirding)?» dedim. U: «Allohga», dedi. Men: «Qaysi tomonga yuzlanar eding?» dedim. U: «Alloh azza va jalla meni yuzlantirgan tomonga. Men xufton (namozini) oʻqiyman, kechaning oxiri boʻlganda esa xuddi bir chodir (matosi)dek tashlanib qolaman — toki quyosh ustimga koʻtarilguncha», dedi. Soʻng Unays: «Menda Makkada bir hojat bor, men qaytib kelgunimcha (oʻrnimga) qarab tur», dedi. U yoʻlga chiqdi va menga kechikib qaytdi. Soʻng oldimga keldi. Men: «Seni nima ushlab qoldi?» dedim. U: «Bir kishini uchratdim; u Alloh azza va jalla oʻzini yuborganini daʼvo qilmoqda...» dedi.Абу Зарр (розияллоҳу анҳу) айтди: Биз — мен, акам Унайс ва онамиз — қавмимиз Ғифордан чиқиб кетдик; улар ҳаром ойни ҳалол санар эдилар. Йўлга тушиб, мол-дунёли ва обрўли бир тоғамизникига тушдик. Тоғамиз бизни иззат-икром қилиб, бизга яхшилик қилди. Шунда унинг қавми бизга ҳасад қилиб: «Сен оилангдан чиқиб кетганингда, Унайс уларнинг олдига (кириб) ўрнингни эгаллаяпти», дедилар. Тоғамиз келиб, ўзига айтилган нарсани бизга тўкиб солди. Мен: «Ўтган яхшиликларингни эса лойқалатиб юбординг; бундан кейин биз бирга бўлмаймиз», дедим. Сўнг биз туяларимизни яқинлаштириб, уларга (юкимизни) ортдик. Тоғамиз эса кийими билан юзини ёпиб, йиғлай бошлади. Биз йўлга чиқиб, Макка қаршисига тушдик. Унайс бизнинг туяларимиз ва шунча (туя) устига бир киши билан гаров баҳсига киришди. Икковлари коҳиннинг олдига бордилар, у Унайсни афзал (ғолиб) деб ҳукм қилди. Бас, Унайс бизнинг туяларимизни ва шунча (туя)ни олиб бизга келди. Эй жияним, мен Расулуллоҳ ﷺни учратишимдан уч йил олдин ҳам намоз ўқир эдим. Мен (Унайсга): «Кимга (ўқирдинг)?» дедим. У: «Аллоҳга», деди. Мен: «Қайси томонга юзланар эдинг?» дедим. У: «Аллоҳ азза ва жалла мени юзлантирган томонга. Мен хуфтон (намозини) ўқийман, кечанинг охири бўлганда эса худди бир чодир (матоси)дек ташланиб қоламан — токи қуёш устимга кўтарилгунча», деди. Сўнг Унайс: «Менда Маккада бир ҳожат бор, мен қайтиб келгунимча (ўрнимга) қараб тур», деди. У йўлга чиқди ва менга кечикиб қайтди. Сўнг олдимга келди. Мен: «Сени нима ушлаб қолди?» дедим. У: «Бир кишини учратдим; у Аллоҳ азза ва жалла ўзини юборганини даъво қилмоқда...» деди.