Abdulloh ibn Somit (rahimahulloh) aytdi: Men Abu Zarr bilan birga edim, uning ato (nafaqa)si chiqqan edi. Uning bilan bir joriyasi bor edi, u Abu Zarrning hojatlarini ado qila boshladi — bir marta: «biz ado qilar edik», dedi. Uning huzurida ortiqchasi qoldi; menimcha: «yetti (dirham)», dedi. U joriyaga oʻsha (pul) bilan chaqa sotib olishni buyurdi. Men: «Ey Abu Zarr, uni boshingga tushadigan hojating uchun va oldingga keladigan mehmon uchun saqlab qoʻysang boʻlmasmidi?» dedim. U: «Albatta, doʻstim menga: ‹Ogʻzi bogʻlab yigʻib qoʻyilgan har qanday oltin yoki kumush — sohibi uchun qiyomat kuni choʻgʻdir, toki uni Alloh yoʻlida butunlay sarflab yuborguniga qadar›, deb ahd qilgan», dedi.Абдуллоҳ ибн Сомит (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Мен Абу Зарр билан бирга эдим, унинг ато (нафақа)си чиққан эди. Унинг билан бир жорияси бор эди, у Абу Заррнинг ҳожатларини адо қила бошлади — бир марта: «биз адо қилар эдик», деди. Унинг ҳузурида ортиқчаси қолди; менимча: «етти (дирҳам)», деди. У жорияга ўша (пул) билан чақа сотиб олишни буюрди. Мен: «Эй Абу Зарр, уни бошингга тушадиган ҳожатинг учун ва олдингга келадиган меҳмон учун сақлаб қўйсанг бўлмасмиди?» дедим. У: «Албатта, дўстим менга: ‹Оғзи боғлаб йиғиб қўйилган ҳар қандай олтин ёки кумуш — соҳиби учун қиёмат куни чўғдир, токи уни Аллоҳ йўлида бутунлай сарфлаб юборгунига қадар›, деб аҳд қилган», деди.