حَدَّثَنَا هُشَيْمُ بْنُ بَشِيرٍ حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ عَنْ أَبِي ظِبْيَانَ قَالَ سَمِعْتُ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ يُحَدِّثُ قَالَبَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْحُرَقَةِ مِنْ جُهَيْنَةَ قَالَ فَصَبَّحْنَاهُمْ فَقَاتَلْنَاهُمْ فَكَانَ مِنْهُمْ رَجُلٌ إِذَا أَقْبَلَ الْقَوْمُ كَانَ مِنْ أَشَدِّهِمْ عَلَيْنَا وَإِذَا أَدْبَرُوا كَانَ حَامِيَتَهُمْ قَالَ فَغَشِيتُهُ أَنَا وَرَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ قَالَ فَلَمَّا غَشِينَاهُ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَكَفَّ عَنْهُ الْأَنْصَارِيُّ وَقَتَلْتُهُ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا أُسَامَةُ أَقَتَلْتَهُ بَعْدَمَا قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّمَا كَانَ مُتَعَوِّذًا مِنْ الْقَتْلِ فَكَرَّرَهَا عَلَيَّ حَتَّى تَمَنَّيْتُ أَنِّي لَمْ أَكُنْ أَسْلَمْتُ إِلَّا يَوْمَئِذٍ
Abu Zibyon aytdi: Men Usoma ibn Zayd (roziyallohu anhu)ning shunday deb soʻzlayotganini eshitdim: Rasululloh ﷺ bizni Juhaynadan boʻlgan Huraqaga yubordilar. Biz ularga ertalab yetib borib, jang qildik. Ular orasida bir kishi bor edi: qavm hujum qilganida ularning bizga eng qattigʻi boʻlar, chekinganlarida esa ularning himoyachisi boʻlar edi. Men va ansorlardan bir kishi unga yetib oldik. Biz unga yetganimizda, u: «Lo ilaha illalloh» dedi. Shunda ansoriy undan (qoʻlini) tortdi, men esa uni oʻldirdim. Bu (xabar) Nabiy ﷺga yetdi. U zot: «Ey Usoma, u ‹Lo ilaha illalloh› deganidan keyin uni oʻldirdingmi?!» dedilar. Men: «Yo Rasululloh, u faqat oʻlimdan panoh tortib (shuni) aytgan edi», dedim. U zot buni menga shu qadar takrorlayverdilarki, hatto men oʻsha kundan oldin musulmon boʻlmagan boʻlishni orzu qildim.Абу Зибён айтди: Мен Усома ибн Зайд (розияллоҳу анҳу)нинг шундай деб сўзлаётганини эшитдим: Расулуллоҳ ﷺ бизни Жуҳайнадан бўлган Ҳурақага юбордилар. Биз уларга эрталаб етиб бориб, жанг қилдик. Улар орасида бир киши бор эди: қавм ҳужум қилганида уларнинг бизга энг қаттиғи бўлар, чекинганларида эса уларнинг ҳимоячиси бўлар эди. Мен ва ансорлардан бир киши унга етиб олдик. Биз унга етганимизда, у: «Ло илаҳа иллаллоҳ» деди. Шунда ансорий ундан (қўлини) тортди, мен эса уни ўлдирдим. Бу (хабар) Набий ﷺга етди. У зот: «Эй Усома, у ‹Ло илаҳа иллаллоҳ› деганидан кейин уни ўлдирдингми?!» дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, у фақат ўлимдан паноҳ тортиб (шуни) айтган эди», дедим. У зот буни менга шу қадар такрорлайвердиларки, ҳатто мен ўша кундан олдин мусулмон бўлмаган бўлишни орзу қилдим.