حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ عَنْ رَاشِدِ بْنِ دَاوُدَ الصَّنْعَانِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَسَّانَ عَنْ رَوْحِ بْنِ زِنْبَاعٍ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ قَالَفَقَدَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةً أَصْحَابُهُ وَكَانُوا إِذَا نَزَلُوا أَنْزَلُوهُ أَوْسَطَهُمْ فَفَزِعُوا وَظَنُّوا أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى اخْتَارَ لَهُ أَصْحَابًا غَيْرَهُمْ فَإِذَا هُمْ بِخَيَالِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَبَّرُوا حِينَ رَأَوْهُ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَشْفَقْنَا أَنْ يَكُونَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى اخْتَارَ لَكَ أَصْحَابًا غَيْرَنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا بَلْ أَنْتُمْ أَصْحَابِي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى أَيْقَظَنِي فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنِّي لَمْ أَبْعَثْ نَبِيًّا وَلَا رَسُولًا إِلَّا وَقَدْ سَأَلَنِي مَسْأَلَةً أَعْطَيْتُهَا إِيَّاهُ فَاسْأَلْ يَا مُحَمَّدُ تُعْطَ فَقُلْتُ مَسْأَلَتِي شَفَاعَةٌ لِأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الشَّفَاعَةُ قَالَ أَقُولُ يَا رَبِّ شَفَاعَتِي الَّتِي اخْتَبَأْتُ عِنْدَكَ فَيَقُولُ الرَّبُّ تَبَارَكَ وَتَعَالَى نَعَمْ فَيُخْرِجُ رَبِّي تَبَارَكَ وَتَعَالَى بَقِيَّةَ أُمَّتِي مِنْ النَّارِ فَيَنْبِذُهُمْ فِي الْجَنَّةِ
Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) aytdi: Bir kecha sahobalar Nabiy ﷺ ni yoʻqotib qoʻydilar — ular (biror joyga) tushsalar, u zotni oʻrtalariga tushirar edilar. Ular qoʻrqib ketdilar va Alloh taboraka va taolo u zotga oʻzlaridan boshqa sahobalarni ixtiyor qildi, deb oʻyladilar. Birdan Nabiy ﷺ ning qorasi koʻrindi; ular u zotni koʻrganlarida takbir aytdilar va: «Ey Allohning Rasuli, Alloh taboraka va taolo sizga bizdan boshqa sahobalarni ixtiyor qilgan boʻlmasin, deb qoʻrqdik», dedilar. Rasululloh ﷺ: «Yoʻq, balki sizlar dunyoda ham, oxiratda ham mening sahobalarimsizlar. Alloh taolo meni uygʻotib: ‹Ey Muhammad, Men hech bir nabiy va rasulni yubormadimki, u Mendan bir narsa soʻramagan va Men unga uni bermagan boʻlmasam. Bas, soʻra, ey Muhammad, senga beriladi›, dedi. Men: ‹Soʻrovim — qiyomat kuni ummatim uchun shafoatdir›, dedim», dedilar. Abu Bakr: «Ey Allohning Rasuli, shafoat nima?» dedi. U zot: «Men: ‹Ey Robbim, huzuringda yashirib qoʻygan shafoatimni (soʻrayman)›, deyman. Robb taboraka va taolo: ‹Ha›, deydi. Shunda Robbim taboraka va taolo ummatimning qolganini doʻzaxdan chiqarib, jannatga soladi», dedilar.Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу) айтди: Бир кеча саҳобалар Набий ﷺ ни йўқотиб қўйдилар — улар (бирор жойга) тушсалар, у зотни ўрталарига туширар эдилар. Улар қўрқиб кетдилар ва Аллоҳ таборака ва таоло у зотга ўзларидан бошқа саҳобаларни ихтиёр қилди, деб ўйладилар. Бирдан Набий ﷺ нинг қораси кўринди; улар у зотни кўрганларида такбир айтдилар ва: «Эй Аллоҳнинг Расули, Аллоҳ таборака ва таоло сизга биздан бошқа саҳобаларни ихтиёр қилган бўлмасин, деб қўрқдик», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Йўқ, балки сизлар дунёда ҳам, охиратда ҳам менинг саҳобаларимсизлар. Аллоҳ таоло мени уйғотиб: ‹Эй Муҳаммад, Мен ҳеч бир набий ва расулни юбормадимки, у Мендан бир нарса сўрамаган ва Мен унга уни бермаган бўлмасам. Бас, сўра, эй Муҳаммад, сенга берилади›, деди. Мен: ‹Сўровим — қиёмат куни умматим учун шафоатдир›, дедим», дедилар. Абу Бакр: «Эй Аллоҳнинг Расули, шафоат нима?» деди. У зот: «Мен: ‹Эй Роббим, ҳузурингда яшириб қўйган шафоатимни (сўрайман)›, дейман. Робб таборака ва таоло: ‹Ҳа›, дейди. Шунда Роббим таборака ва таоло умматимнинг қолганини дўзахдан чиқариб, жаннатга солади», дедилар.