حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ قَالَدَخَلَ حُذَيْفَةُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا رَجُلٌ يُصَلِّي مِمَّا يَلِي أَبْوَابَ كِنْدَةَ فَجَعَلَ لَا يُتِمُّ الرُّكُوعَ وَلَا السُّجُودَ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ لَهُ حُذَيْفَةُ مُنْذُ كَمْ هَذِهِ صَلَاتُكَ قَالَ مُنْذُ أَرْبَعِينَ سَنَةً قَالَ فَقَالَ لَهُ حُذَيْفَةُ مَا صَلَّيْتَ مِنْ أَرْبَعِينَ سَنَةً وَلَوْ مُتَّ وَهَذِهِ صَلَاتُكَ لَمُتَّ عَلَى غَيْرِ الْفِطْرَةِ الَّتِي فُطِرَ عَلَيْهَا مُحَمَّدٌ عَلَيْهِ الصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ قَالَ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْهِ يُعَلِّمُهُ فَقَالَ إِنَّ الرَّجُلَ لَيُخَفِّفُ فِي صَلَاتِهِ وَإِنَّهُ لَيُتِمُّ الرُّكُوعَ وَالسُّجُودَ
Zayd ibn Vahb aytdi: Huzayfa masjidga kirdi. Kinda eshiklari tomonda bir kishi namoz oʻqiyotgan, rukuʼni ham, sajdani ham toʻliq qilmas edi. U namozdan chiqqach, Huzayfa unga: «Bu namozingga qancha boʻldi?» dedi. U: «Qirq yil boʻldi», dedi. Shunda Huzayfa unga: «Sen qirq yildan beri namoz oʻqimabsan. Agar shu namozing bilan oʻlsang, Muhammad (alayhis-salotu vas-salom) yaratilgan fitratdan boshqa narsa ustida oʻlgan boʻlar eding», dedi. Soʻng unga oʻgirilib, taʼlim berdi va: «Albatta, kishi namozini yengil qiladi, lekin rukuʼ va sajdani toʻliq bajaradi», dedi.Зайд ибн Ваҳб айтди: Ҳузайфа масжидга кирди. Кинда эшиклари томонда бир киши намоз ўқиётган, рукуъни ҳам, саждани ҳам тўлиқ қилмас эди. У намоздан чиққач, Ҳузайфа унга: «Бу намозингга қанча бўлди?» деди. У: «Қирқ йил бўлди», деди. Шунда Ҳузайфа унга: «Сен қирқ йилдан бери намоз ўқимабсан. Агар шу намозинг билан ўлсанг, Муҳаммад (алайҳис-салоту вас-салом) яратилган фитратдан бошқа нарса устида ўлган бўлар эдинг», деди. Сўнг унга ўгирилиб, таълим берди ва: «Албатта, киши намозини енгил қилади, лекин рукуъ ва саждани тўлиқ бажаради», деди.